Η Εύα Μπουντούρη έβλεπε φανατικά Candy Candy (και είναι ΟΚ μ’αυτό)

ΓΡΑΦΕΙ:
Εύα Μπουντούρη

Πού και πού κάνουμε τυχαίες ερωτήσεις στους παραγωγούς μας, έτσι, για να γνωριστούμε καλύτερα. Κάπως έτσι ανακαλύψαμε πως η Εύα Μπουντούρη, όταν ήταν μικρή, λάτρευε μια Γιαπωνέζα με τεράστια μάτια και ξανθά μαλλιά.

Εύα, ποιος ήταν ο ήρωάς σου όταν ήσουν παιδί;

Η αλήθεια είναι πως όταν σε ρωτάει κάποιος για τον παιδικό σου ήρωα, υπόγεια ‘ενήλικα’ συμπλέγματα και κομπλεξισμοί φανερώνονται και σε προτρέπουν να απαντήσεις κάποιον cool και δήθεν τύπο ή τύπισσα, για να μην φανείς γραφικός. Θα υποκύψεις σε αυτά μόνο αν αρνηθείς τελικά το απενεχοποιημένο παιδί που ήσουν κάποτε και που, ακόμη, κουβαλάς μέσα σου.

Αυτά λένε οι ψυχολόγοι και αισθάνομαι ευτυχής που διαπιστώνω ότι δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία. Οπότε -στο θέμα μας- η αγαπημένη μου persona όταν ήμουν πιτσιρίκα ήταν η Candy Candy (Candice White). Ναι, εκείνο το ξανθό αγοροκόριτσο με τις φακίδες και τα πελώρια μάτια, που έψαχνε πεισματικά τον κόσμο και τις επιθυμίες της, και ήθελε να τα δει, να τα γνωρίσει και να τα μάθει όλα.

Πραγματικά αγωνιώδης προσμονή για την θέαση των επεισοδίων της φανταστικής, για τα μάτια μου, ιαπωνικής μάνγκα σειράς. Μαθήματα, διάβασμα, παιδικές συναντήσεις, πάσης φύσεως δραστηριότητα παραμεριζόταν για χάρην της. Ήταν το σταθερό ραντεβού μου με την ικανοποίηση.

Σε περίπτωση που δεν θυμάστε ή δεν ξέρετε την ιστορία της, ήταν ένα πλάσμα που ξεκίνησε το ταξίδι της ζωής της ως εγκαταλελειμμένο μωρό σε ένα ορφανοτροφείο της Λίμνης Michigan στις αρχές του 1900. Μεγάλωσε, έζησε χαρές και μεγάλες πίκρες μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και στα 25 της πια, βρήκε αληθινά τον ένα άνθρωπο που προοριζόταν για εκείνη. Περιπετειώδης, αισιόδοξη, απίστευτα θαρραλέα, όχι όμως και ατρόμητη, θα δημιουργήσει φιλίες, θα δει αντιζηλίες, θα βιώσει ανατροπές και ατυχίες, θα δυσκολευτεί και θα ξεπεράσει προβλήματα και παγίδες. Ανθώπινη υπόσταση σε ένα πλασματικό κορίτσι.

Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1975, στην Ιαπωνία, προβλήθηκε σε όλες τις ηπείρους και κέρδισε ένα πολύ- πολύ μεγαλύτερο κοινό από το αναμενόμενο. Δημιουργοί του ήταν η Κυόκο Μιζούκι και η Γιούμικο Ιγκαράσι. Το 1977 κέρδισε το 1ο βραβείο Kodansha Manga Award for shōjo και συνεχίζει να έχει ανά τον κόσμο θαυμαστές, που ψάχνουν ακόμα κάθε ψήγμα νέων πληροφοριών και μεταφράζουν ό,τι βρίσκουν, έστω και ατελώς. Μέχρι και το 2004, εξαιτίας της τεράστιας ζήτησης, έβγαινε καινούριο εμπόρευμα. Οι σπεσιαλίστες του είδους αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για ένα από τα πιο επιδραστικά anime για τους μεταγενέστερους.

Υποψιάζομαι, αλλά δεν ξέρω, την σημασία και την εξήγηση των κινήτρων για την ασυνείδητη επιλογή των αγαπημένων ηρώων. Χωρίς περιστροφές όμως, θυμάμαι ότι ήταν ωραίες αυτές οι στιγμές εκεινου του πολυαγαπημένου παιδικού. Εθιστικά γλυκές.