25 Νοεμβρίου, της Αγίας Kate Bush ανήμερα

Η Kafka, ανήμερα της ονομαστικής της εορτής, γράφει για τo τετραπλό live album της Kate Bush "Before The Dawn" και την ευχαριστεί δημόσια για "το σωσίβιο"...

Η Catherine ήρθε, είδε και απήλθε. Ξανά.

Έχουν περάσει δυο χρόνια από το live show της Kate Bush στο Hammersmith Apollo. Και βρίσκομαι σχεδόν, όπως με άφησα το Σεπτέμβριο του 2014. Με ψυχοθρεπτική διάθεση, αναμαλλιασμένo κεφάλι και το ίδιο βλέμμα, καρφωμένο στο κενό μιας ανάμνησης. Σταθερή ατραξιόν ο χρόνος, τον κρατάω εγκλωβισμένο μέσα σε πλέξιγκλας κύβο, όπου έχω τοποθετήσει το ένα από τα 110.000 εισιτήρια που εξαφανίστηκαν μέσα σε 6 λεπτά της ώρας, για τις 22 συνολικά βραδιές που βρήκε το κουράγιο η Μέδουσα να παγώσει και να συντονίσει τα βλέμματα και τις ανάσες  του κόσμου επάνω της.

Την προηγούμενη  Κυριακή άκουσα με προσοχή την ωριαία συνέντευξη της Kate Bush, στον Matt Everitt του BBC 6. Τα τρία τέταρτα της κουβέντας αφορούσαν στη συναυλιακή της επανεμφάνιση  μετά απο 35 ολόκληρα χρόνια, το στήσιμο των live shows με τίτλο “Before The Dawn” και το ηχογράφημα αυτών σε μορφή τετραπλού δίσκου, που απο σήμερα κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Καλές οι πληροφορίες, ευχάριστη η ραδιοφωνική παρουσίαση στο BBC 6 για λόγους promotion του album, αλλά, όχι για μένα, όχι για κάποιον που έφυγε απο το Hammersmith κρατώντας στα χέρια του το 60σέλιδο πρόγραμμα της συναυλίας. Σχεδόν όλα όσα είπε η Kate Bush, ή «εξομολογήθηκε αποκλειστικά μετά από 5 χρόνια σιωπής» τα έχει ξαναπεί στις παλαιότερες, ελάχιστες συνενεντεύξεις που έχει παραχωρήσει και τα έχει αφηγηθεί προ διετίας, με κάθε λεπτομέρεια, γραπτώς μέσα στο εικονογραφημένο πρόγραμμα προς ναυτιλλομένους-θεατές.

Αλλά τι σημασία έχει αν άκουσα κάτι που ήδη γνώριζα. Αφέθηκα για μια ακόμα φορά στις  χαριτωμένες πιρουέτες που δίνει, αντί απαντήσεων. Και παρατήρησα ξανά τον τρόπο που θωρακίζεται μέσα στην “εύθραυστη” θηλυκή της πανοπλία κάθε φορά που πρέπει να εκπληρώσει τις τυπικές της υποχρεώσεις απέναντι στη βιομηχανία. Με άλλα λόγια, εκεί που νόμιζες πως έχεις μπροστά σου την ευάλωτη ερημίτισσα, Catherine Earnshaw, την  ηρωίδα της Εmily Bronte απο τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, ανακαλύπτεις πως το πραγματικό βουνό είναι η ίδια η Kate Bush.

Και δε σου επιτρέπεται η ανάβαση.

Στην έμμεση ερώτηση του Εveritt, γιατί δεν προκρίθηκε το “Wuthering Heights” στο setlist των συναυλιών της, λέει γελώντας, σχεδόν περιπαιχτικά: «…έμειναν τόσα τραγούδια έξω… δεν υπήρχε χρόνος σε μια τρίωρη παράσταση…»
Matt Everitt: «…ναι αλλά ο κόσμος ήθελε να (το) ακούσει… Δε θα μας πείραζε να τραβήξει 4 ώρες το show (γέλια)… ποιά είναι αυτά τα τραγούδια που έμειναν εκτός;»
Kate Bush: «…δε σου λέω..» (γέλια)

Δε θυμάμαι ποιός έχει πει το «γύρνα ένα βουνό ανάποδα κι έχεις μια γυναίκα».  Μια γυναίκα με ανεμοδαρμένα, μαύρα μαλλιά που δε θα της πάρεις λέξη, θα συμπληρώσω εδώ. Και τώρα που γράφω για μαλλιά δε θα μου έκανε εντύπωση αν μάθαινα πως η Kate Bush, πήρε μια βούρτσα και “χτένισε” το mastering του live από τις φωνές του κοινού. Tου κοινού που σπάραζε μέχρι την τελευταία στιγμή για να παιχτεί το “Wuthering Heights” και αντ’αυτού, άκουσαν στο encore της συναυλίας να παίζει το “Among Angels” και το “Cloudbusting”, επί 22 βραδιές. Γουστάρω. Και χαμογελάω.

Χαμογελάω με τη σκανταλιά, το πείσμα της και το κρυφτό της απέναντι στις απαιτήσεις του κόσμου και στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Με σχεδόν κοριτσίστικη φωνή μοιράζει απλόχερα άνω τελείες (πάρε να ‘χεις) σ’ερωτήσεις που δεν θέλει ν’ απαντήσει, ή απαντάει με τη συνοδεία ενός πνιχτού γέλιου, που βγαίνει παράξενα βαθύ, σα να ξανάρχισε το κάπνισμα για να θολώσει ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα. Όπως λέει, δούλεψε πολύ καιρό, πολύ σκληρά, κόντρα σε αυτό που είναι, για να μπορέσει να σταθεί στη σκηνή. Της είναι εξαιρετικά δύσκολο να συγκεντρωθεί στο εδώ και τώρα μιας συναυλίας, το μυαλό της τρέχει στο χειρότερο σενάριο. Το βράδυ που τη βλέπω μπροστά μου τρέμουν τα χέρια της, δε διάβασε τις κριτικές του “Before The Dawn”, ή μπορεί και να τις διάβασε, δε ξέρει, δεν απαντάει δε θυμάται, αλλά είναι χαρούμενη που ο κόσμος σεβάστηκε την επιθυμία της και δεν άστραψε φωτογραφίες και ναι… ο μεγαλύτερός της φόβος είναι να χάσει τα λόγια της την ώρα που τραγουδάει. Ακούγοντας την αισθάνομαι πως τα μόνα λόγια που δε ξεχνάει είναι όσα κρατάει για τον εαυτό της. Γιατί δε τα μοιράζεται με κανένα κοινό. Παρά μόνο με όσους και σε όσους ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της. Και ξαφνικά σταματάω να σκέφτομαι γιατί την ακούω να λέει πως η μεγαλύτερή της χαρά, ήταν η στιγμή που τελείωσε όλο αυτό και γύρισε επιτέλους στο σπίτι της.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν έχει περιχαρακώσει το δρόμο της τόσο προσεκτικά και τόσο αθόρυβα επειδή γνωρίζει απο πρώτο χέρι αυτό που λένε στο Ζεν, «Ο Δάσκαλος πάντα σκοτώνεται στο δρόμο και πολύ συχνά από εκείνους που υποστηρίζουν πως τον αγάπησαν περισσότερο».

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν λίγα πράγματα πιο σημαντικά από τη μουσική, αλλά η καριέρα δεν είναι ένα από αυτά. Το λέει συχνά και σε αυτή τη συνέντευξη: «δε ξέρω τι θα κάνω (με τη μουσική) από δω και πέρα».

To τετραπλό live album “Before The Dawn” κυκλοφορεί σήμερα, 25 Νοεμβρίου. Σ’ένα παράλληλο ελληνικό σύμπαν, το σήμερα είναι η μέρα της ονομαστικής της εορτής. Θα το εκλάβω ως σύμπτωση και θα μας ευχηθώ Χρόνια Πολλά.  Αφού την ευχαριστήσω δημόσια για το σωσίβιο.  Είναι χρήσιμο δώρο και μου το στέλνει μαζί με λίγα μπισκότα κάθε φορά που προκύπτει ναυάγιο.

–Kafka