#Bookchallenge: τα 10 αγαπημένα βιβλία του ψηλού Laternative

ΓΡΑΦΕΙ:
Laternative

Παναγιώτης Μένεγος δέχτηκε το #bookchallenge ενός φίλου του στο Facebook και αποκάλυψε τα 10 αγαπημένα του βιβλία. Μια σκέτη λίστα δεν μας ήταν αρκετή, οπότε τον βάλαμε να μας εξηγήσει τι σημαίνει το κάθε βιβλίο για εκείνον.

«Μας αρέσουν οι λίστες γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε» έχει πει ο Ουμπέρτο Έκο και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, γιατί δίνει το κύρος της συγκατάθεσης ενός διανοοούμενου στο αγαπημένο μας παιχνίδι. Τέλος πάντων, είτε το λέει ο Έκο είτε όχι, εγω για κάτι τέτοιες ιστορίες όπως το #BookChallenge που έχει κατακλύσει το timeline μας τις τελευταίες μέρες, ψοφάω. Και φυσικά 9 στις 10 αναθεωρώ την αμέσως επόμενη στιγμή που δημοσιεύω τη λίστα. Για τα 10 αγαπημένα μου βιβλία προσπάθησα να είμαι ειλικρινής, ακόμα και κλισέ, να μην καταφύγω σε ψυχαναγκασμούς «μην ξεχάσω να βάλω Πλάτωνα». Απλά σημείωσα τα 10 που μου μίλησαν, κάθε ένα την ώρα που έπρεπε.

O Κόμης Μοντεχρήστος, του Αλέξανδρου Δουμά

Η πρώτη αγάπη είναι και παντοτινή. Βρέθηκε στα χέρια μου μια κιτρινισμένη έκδοση του 1963 και είναι το πρώτο βιβλίο που 8 χρονών, ξαναδιάβασα αμέσως όταν τελείωσε. Έκτοτε το ‘χω κάνει άλλες 2-3 φορές.

Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας, του Ρόαλντ Νταλ

Ένας νεός, γενναίος, ψυχεδελικός, πολύχρωμος κόσμος – το παραμύθι της παιδικής μου ηλικίας (ευτυχώς, με γλίτωσε, αργότερα, από τη φάση των Pink Floyd).

Το Όνομα του Ρόδου, του Ουμπέρτο Έκο

Το διάβαζα στα διαλείμματα από το διάβασμα για τις Πανελλήνιες και ψάρωνα – νομίζω δικαιολογημένα – με τα πολλά επίπεδά του. Καταλάβαινα το αστυνομικό, χανόμουν στο φιλοσοφικό/θρσηκευτικό.

Τρυποκάρυδος, του Τομ Ρόμπινς

Αυτό + Στέρεο Νόβα = Αρχή συναισθηματικής ενηλικίωσης.

Trainspotting, του Ίρβιν Γουέλς

Ήταν το πρώτο και τελευταίο βιβλίο που δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη του Παντείου (αφού δεν έκατσα πάνω από ένα εξάμηνο), δύο χρόνια αφού είχα δει την ταινία στους κινηματογράφους. Σοκ. Οι λέξεις τελικά είναι πολύ πιο σκληρές από τις εικόνες.

Οι Νόμοι της Έλξης, του Μπρετ Ίστον Έλις

Έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αυτό και το Less Than Zero, το μηδενιστικό αριστούργημα του ίδιου συγγραφέα. Ότι πιο ειλικρινές και κυνικό έχω δαβάσει για την τερατώδη εποχή της σεξουαλικής ενηλικίωσης.

Η Παραλία, του Άλεξ Γκάρλαντ

Βγάλτε οτιδήποτε έχετε στο μυαλό σας που προέρχεται από την ταινία. Κρατήστε ένα υπέροχο, βαθιά πολιτικό, και απίστευτα συναρπαστικό μυθιστόρημα για την αστική ουτοπία της μεγάλης απόδρασης.

Η Λεσχη των Τιποτένιων, του Τζοναθαν Κοου

Άργησα να πιάσω τον Κόου και σχεδόν τον καταβρόχθισα σε ένα καλοκαίρι, υποκλινόμενος στο ασύγκριτο κέντημα του γραπτού του (χιούμορ, πλοκή, κοινωνικοπολιτική κριτική). Σιγά που είχε εμένα ανάγκη.

Rip It Up And Start Again, του Σάιμον Ρέινολντς

Η ιστορία των post punk ημερών από το 1978 ως το 1984 σε Αγγλία κι Αμερική. Δηλαδή, η ιστορία της πιο επαναστατικής εποχής στην πρόσφατη μουσική ιστορία από τον καλύτερο μουσικογραφιά των ημερών μας.

Η Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων, του Ζαν Μισέλ Γκενασιά

Μετά τη συναισθηματική και τη σεξουαλική, ήρθε η ώρα και της πολιτικής ενηλικίωσης. Καμία δεν έχει ολοκληρωθεί, αυτά τα πράγματα θέλουν χρόνο, μου το ‘πε ο Κωνσταντίνος Τζούμας.