Πρόταση για σινεμά: BARBARA

Μια ηθοποιός, η Μπριζίτ, ετοιμάζεται να παίξει την Μπαρμπαρά, σε μια ταινία της οποίας τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν σύντομα. Η Μπριζίτ δουλεύει τον χαρακτήρα, τα τραγούδια και τις μελωδίες της, τις κινήσεις και τα λόγια της. Σύντομα θα αρχίσει να ζηλεύει τον χαρακτήρα που θα ενσαρκώσει όσο αυτός μεγαλώνει μέσα της και την καταλαμβάνει, μέχρι που κανείς δεν θα μπορεί να ξεχωρίσει πια την ηθοποιό από τον ρόλο.

Ταυτόχρονα ο σκηνοθέτης της, ο Ιβ, κάνοντας την έρευνα για τη ζωή της Μπαρμπαρά, αρχίζει να μαγεύεται και να εμπνέεται από εκείνη. Όμως, από ποια; Από την Μπαρμπαρά ή από την ηθοποιό του;

Ένα ονειρικό πορτρέτο της αινιγματικής τραγουδίστριας, 20 χρόνια μετά τον θάνατο της, με τη Ζαν Μπαλιμπάρ σε διπλό ρόλο. Μια ταινία, ωδή στην Μπαρμπαρά, και σχόλιο πάνω στην κινηματογραφική απόδοση της πραγματικότητας.

Στην νέα του ταινία, ο Αμαλρίκ αποτίει φόρο τιμής στην αξέχαστη τραγουδίστρια των επιτυχιών L’ Aigle Noir, Ma plus Belle Histoire d’ Amour, Gottingen  και πολλών άλλων, μέσα από το ρόλο της Μπριζίτ (Ζαν Μπαλιμπάρ).

Μία ταινία που σιγοτραγουδιέται και που οι μελωδίες της ξυπνάνε τα βαθύτερα συναισθήματά μας!

Σκέψεις του Ματιέ Αμαλρίκ για την ταινία 

Όχι, μην το κάνετε αυτό. Δεν ξέρω πώς να το κάνω. Βιογραφική ταινία για την  Barbara. Όχι!

Έγινε μια εμμονή. Γιατί κόλλησα μ’ αυτό; Γιατί να μην γίνει, αυτή η ταινία;

Δες το «Lenny» ή το «Τhe Beginning» του Πανφίλοφ, ή το «Monitor, The Debussy Film» του Ken Russell για το BBC , το «Bird», το «Van Gogh», το «I’m Not There», το «Man on The Moon», το «Last Days», το «The scorn» του David Teboul (χωρίς την Μπαρντό ακόμα !! ) αλλά και  ντοκιμαντέρ (που μπορούν να δώσουν ιδέες) το «Sviatoslav Richter The Enigma» του Monsaingeon, αλλά και τα «Molière», «Therese», «Stavisky», «Αντρέι Ρουμπλιόφ», «Lola Montes» (επίσης μια βιογραφική ταινία) και τέλος, φτάσε μέχρι το «Raging Bull», το «Spinal Tap» ( μη υπαρκτό, αλλά ναι), το «The seizure of power by Louis XIV» του Ροσελίνι, τον «Πολίτη Κέιν», το «Amadeus»…και τόσα άλλα!

Στην πραγματικότητα, όλα είναι δυνατά!

Η Jeanne Balibar δεν παίζει τη Barbara.

Η Jeanne παίζει το χαρακτήρα μιας ηθοποιού … που πρέπει να παίξει τη Barbara σε μια ταινία.

Και από εκεί, τα πάντα  μπορούν να ζωντανέψουν.

Όλα όσα αρέσουν σε κάποιον μπορούν να ενταχθούν στον ιστό.

Μια ταινία μέσα στην ταινία ως μηχανισμός αγάπης.

Ένα «mise en abime».

Μια ταινία – πλέγμα με αντι-πεδία, κοψίματα, αποδράσεις της ηθοποιού στο ίδιο οπτικό και ηχητικό υλικό. Μηχανισμοί της αφήγησης, αποκυήματα της φαντασίας αλλά και πραγματικότητα, ένα τριχοειδές φαινόμενο.

Η αδιαμφισβήτητη «ρίμα» μεταξύ Balibar και Barbara που επιτρέπει στα πλάνα να απλωθούν.

Μια «σπιτική» βιογραφία … ένα ψέμα … μια μεγάλη «παιδική χαρά», αντάξια της Jeanne.

Μέσα από το φετιχισμό του σκηνοθέτη (που ερμηνεύω εγώ), θα δούμε την πιο όμορφη καταγραφή της ζωής της Barbara. Με τρυφερότητα…

Μια ταινία σαν ένα τραγούδι. Και τόσο αληθινή. Όλα, αληθινά!

Επιθυμία, συναντήσεις, αντικείμενα, λατρεία, δοξολογία, αμφιβολίες.

Ένα ναρκωτικό, μια ψευδαίσθηση, ένας καπνός, μια αντανάκλαση, ένα ουράνιο τόξο.

Μπορεί μια βιογραφία, να είναι όλα αυτά;

Στη μουσική υπάρχει μια λέξη γι ‘αυτό:Πάθος.

Bραβείο Σεζάρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Βραβείο Ποιητικής Αφήγησης – Ένα Κάποιο Βλέμμα Φεστιβάλ Καννών