Οι παραγωγοί του En Lefko 87.7 διαλέγουν ταινίες για Drive In!

Την Τετάρτη 13 Ιουνίου, ο En Lefko 87.7 μετατρέπει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το πάρκινγκ του θεάτρου Λυκαβηττού σε αυτοσχέδιο Drive In σινεμά με την πιο όμορφη θέα που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί! Εκεί, στην κορυφή της αγαπημένης μας Αθήνας στήνουμε μια τεράστια κινηματογραφική οθόνη για να προβάλλουμε μια διαχρονική κινηματογραφική μας εμμονή, το αγαπημένο μας “High Fidelity” του Στίβεν Φρίαρς.

Με αφορμή τη συγκεκριμένη προβολή λοιπόν, ζητήσαμε από τους παραγωγούς του En Lefko 87.7 να διαλέξουν για εμάς μια ακόμη ταινία που θα ήθελαν να παρακολουθήσουν σε Drive In Cinema, παρέα με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Ο Σπύρος Παγιατάκης (10.00-12.00) επειδή είναι λίγο ρομαντικός -μερικές φορές με τη σωστή παρέα- θα ήθελε να δει μια εξαιρετική, γλυκόπικρη και αγαπημένη κινηματογραφική παραγωγή που μας έρχεται από την Ιταλία, μόλις έξι χρόνια πριν από το High Fidelity, το λυρικό κι ερωτικό «Ο Ταχυδρόμος» (IL POSTINO)! “Il tuo sorriso si espande come una farfalla sul tuo volto”… Χαμόγελα και πεταλούδες!

Ο Νίκος Δρογώσης (La Droga, 16.00-18.00) θα ήθελε να δει μια από τις πιο ατακαδόρικες και one-of-a-kind ασπρόμαυρες κωμωδίες της δεκαετίες του 1990 (επίσης το 1994), το Clerks του Kevin Smith, γιατί είναι μία από τις καλύτερες ταινίες του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου. Επίσης, επειδή είναι ένα reminder των εποχών που τα μεγάλα στούντιο στήριζαν τα νέα ταλέντα και τις ανεξάρτητες παραγωγές, δίνοντας ένα μέρος των εσόδων τους από τα blockbuster.

ps.γιατί να είσαι τόσο κτήνος ρε Harvey!

Για την Εύα Μπουντούρη (14.00-16.00), Drive In Cinema σημαίνει κλασικός κινηματογράφος:

Τρώγοντας ποπ-κορν και με το ελαφρύ καλοκαιρινό αεράκι να μπαίνει από το παράθυρο, θέλω ωραίο soundtrack, τροπικά φυτά, κινούμενο πάτωμα, αναδιπλούμενο bar, αστεία πλοκή, παρεξηγήσεις, εκπλήξεις, καταστροφικά μεθυσμένους σερβιτόρους και πάρτι με αφρούς! Θέλω τον Πίτερ Σέλερς, την Κλοντίν Λονζέ και τον Χένρι Μανσίνι, στο “The Party” του 1968.

Ο Σάκης Τσιτομενέας (18.00-20.00) πιστεύεις πως είναι μαγικό να γραπώνεται επάνω σου η κοπέλα σου, να της πέφτουν τα ποπ-κορν στο πάτωμα του αυτοκινήτου και να νιώθεις την ανατριχίλα της από τη μουσική του Bernard Herrman, όσο παρακολουθείτε το αριστουργηματικό Ψυχώ (1960) του Χίτσκοκ, την ταινία που άλλαξε για πάντα τις ισορροπίες στο σινεμά τρόμου!

Ο Μανώλης Οικονόμου (00.00-02.00) θα ήθελε να δει το “Vanishing Point” (με τον hilariously irrelevant Ελληνικό τίτλο «Σαν Φρανσίσκο ώρα μηδέν») του Richard C. Sarafian, το οποίο άλλωστε δεν έχει παιχτεί ιδιαιτέρως στα σινεμά. Είναι ένα αντισυστημικό, τριπαριστό road movie, με ένα εξαιρετικά κινηματογραφημένο Dodge Challenger (θεοποιημένο από τον Tarantino στο “Deathproof”) να οργώνει, pedal to the medal, το Αμερικάνικο τοπίο με οδηγό τον Kowalski, σε ένα προσωπικό ταξίδι στο παρελθόν και το παρόν, υποβοηθούμενο από τον Super Soul, που δίνει  info για τα μπλόκα της αστυνομίας από το ραδιοφωνικό του πόστο.