Κάθε μέρα κι ένα ποίημα

Εδώ και κάποια χρόνια, κάθε πρωί που ξυπνάμε λαμβάνουμε καθημερινά μια ειδοποίηση ότι ο χρήστης Giannarakis Theodore έχει μοιραστεί μια νέα δημοσίευση στον τοίχο μας, μόνο που αυτή η δημοσίευση δεν είναι σαν όλες τις άλλες… Δεν είναι ούτε απορία για κάποιο κομμάτι που παίξαμε στον αέρα του σταθμού, ούτε ερώτηση για κάποιο event στο οποίο αναφερθήκαμε, είναι ένα μικρό λογοτεχνικό διάλειμμα για να ξεκινήσουμε τη μέρα μας με έμπνευση και ποιητική αισιοδοξία. Κάθε πρωί λοιπόν, ο Θεόδωρος Γιανναράκης μας προσκαλεί στην καθημερινότητά του με ένα αγαπημένο του ποίημα.

Όπως μας εξηγεί κι ο ίδιος, ξεκίνησε να ανεβάζει Το Ποίημα της Ημέρας πριν από αρκετά χρόνια, όταν ένιωσε ότι ήθελε να επαναφέρει την ποίηση στη ζωή του και στη ζωή των γύρω του. Για να μην τα παρατήσει εύκολα, λοιπόν, -όλοι το ξέρουμε ότι αυτό συμβαίνει όταν βάζουμε στόχους- η καθημερινή δημοσίευση έγινε στο μυαλό του κάτι σαν ευθύνη απέναντι στους συνανθρώπους του, αλλά πρωτίστως απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό!

«Δύσκολα αναλαμβάνω ευθύνες, αλλά όταν αναλάβω κάτι θα το φέρω εις πέρας» προσθέτει και μας εξηγεί πως με τον τρόπο αυτό «ξεγέλασε» τον εαυτό του και τον έβαλε σε μια συνήθεια διαφορετική από τις άλλες, τόσο γοητευτική και αξιοζήλευτη. «Έτσι», καταλήγει, «κατάφερα δυο στόχους μου, να δημιουργήσω μια νέα προσωπική συνήθεια και να δουλέψω πάνω στην υπευθυνότητά μου, έχοντας πάντα στο μυαλό μου Το Ποίημα της Ημέρας»!

Αυτή τη στιγμή, ο Θεόδωρος έχει περίπου 400 ποιήματα, τα οποία τα έχει στείλει ο ίδιος στο gmail του κάποια στιγμή στο παρελθόν, και περιμένει να τα «ξεκλειδώσει» ξανά, ποστάροντάς τα εδώ, στο Facebook page του En Lefko 87.7, σαν μια πράξη ανταπόδοσης στην καθημερινή παρέα που του κρατάνε οι παραγωγοί μας με τις μουσικές τους καθημερινά, από τις 09.00 μέχρι τις 18.00, τις ώρες που εκείνος εργάζεται.

Τα ποιήματά του τα ανακαλύπτει online και πιστεύει πως η ποίηση μπορεί να μας κάνει καλύτερους και τον κόσμο μας διαφορετικό, γιατί «ο κόσμος, είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα»!

Ερίνα Εσπιρίτου
Είμαστε μόνοι μας
*
θα ζούσα την κάθε στιγμή για χάρη σου,
θα λάτρευα το αεράκι που σε δροσίζει και
θα ’κανα σκιά με τα χέρια μου να ξαποστάσεις
τα μεσημέρια του καλοκαιριού.
*
είμαστε μια σκέψη στο άπειρο
μια βαρκάδα κάτω απ’ το φως της σελήνης
είμαστε μόνοι μας
χαμένοι
με χαλασμένη πυξίδα
*
θα ζούσα στην άκρη του ονείρου σου
και εσύ κατάλαβες
στην άκρη του κόσμου
από τότε έχω να σε δω

Πόσο παρήγορο είναι που το Facebook page μας είναι γεμάτο μικρούς Τζούμες!