Mind Gamers: Sébastien Tellier, John Kirby, Daniel Stricker. Ο πρώτος δεν χρειάζεται συστάσεις: το ελληνικό κοινό λατρεύει το Γάλλο μουσικό και παραγωγό και τον έχει υποδεχθεί αρκετές φορές στη χώρα μας για live εμφανίσεις (οι οποίες συνήθως αφήνουν ιστορία!). Μαζί του, στους Mind Gamers, είναι ο Αμερικανός keyboardίστας John Kirby, συνεργάτης, μεταξύ άλλων, των Black Keys και της Norah Jones και ο Αυστραλός Daniel Stricker που γνωρίζουμε από το electro σχήμα Midnight Juggernauts.

Οι τρεις τους γνωρίστηκαν, ταίριαξαν, αντάλλαξαν καλλιτεχνικές ιδέες και κάπως έτσι γεννήθηκε ένα νέο μουσικό project. Όταν η Kafka έμαθε πως το νέο αυτό σχήμα, οι Mind Gamers επέλεξαν την Ύδρα για τις ηχογραφήσεις τους και την Αθήνα για την πρώτη παγκόσμια live πρεμιέρα τους, τους κάλεσε μέσω Skype, για να μάθει περισσότερα.

Ακούστε εδώ απόσπασμα από τη συνομιλία (Ακολουθεί μετάφραση των ερωτήσεων και απαντήσεων):

Sébastien, έχεις δηλώσει σε συνεντεύξεις σου πως οι γονείς σου όχι μόνο ήταν cool με την απόφασή σου να γίνεις μουσικός, αλλά σε έχουν υποστηρίξει και βοηθήσει πολύ στη μουσική σου καριέρα. Τώρα που έχεις επαφή με τη μουσική βιομηχανία, θα ωθούσες τα δικά σου παιδιά προς αυτήν την κατεύθυνση, αν επιθυμούσαν να ακολουθήσουν την ίδια πορεία;

Ναι γιατί νομίζω πως η μουσική είναι η καλύτερη δουλειά στον κόσμο! Μπορείς να ξυπνάς αργά, να πίνεις τα τσιγάρα σου -είναι παράδεισος! Ίσως ως μουσικός να μην είσαι πραγματικά ελεύθερος, αλλά έτσι αισθάνεσαι… σαν πουλάκι στον ουρανό! Αν ο γιος μου θέλει να γίνει μουσικός, σίγουρα θα τον υποστηρίξω. Για τους δικούς μου γονείς ήταν πολύ σημαντικό να γίνω μουσικός, γιατί ο πατέρας μου παλιά ήταν καθηγητής κιθάρας, κι όταν γεννήθηκα τα παράτησε, γιατί έπρεπε να βρει τρόπο να πληρώνει για το ενοίκιο και τις ανάγκες του μωρού, οπότε τώρα κατά μία έννοια ζω το όνειρο του πατέρα μου κι αυτό είναι μια πολύ πολύ όμορφη αίσθηση.

Daniel, οι Midnight Juggernauts είναι ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα των Flaming Lips και των Daft Punk. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει έντονη κινητικότητα στην Αυστραλία, με τους Tame Impala, τους Pond ή τους Jagwar Ma, που γνωρίζουν πολύ μεγάλη επιτυχία τόσο στην πατρίδα τους αλλά και στο εξωτερικό. Όλο αυτό μου θυμίζει κάπως αυτό που συνέβη το ’70 και το ’80 με σχήματα όπως οι The Saints -μάλιστα, ένας από τους αγαπημένους μου μουσικούς κατάγεται από την Αυστραλία: ο Ed Kuepper- οι Radio Birdman, οι Go Betweens, οι Beasts of Bourbon και ο Nick Cave, για να αναφέρω μερικούς. Είναι σημαντικό για εσάς να αισθάνεστε πρωτοπόροι;

Όλα αυτά τα ονόματα που ανέφερες είναι νομίζω οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες που έχει βγάλει ποτέ η Αυστραλία, πχ οι Triffids ή οι The Go Betweens -δεν ξέρω πόσοι πραγματικά τους γνωρίζουν σήμερα, αλλά στην μουσική ιστορία της Αυστραλίας είναι όντως μερικοί από τους καλύτερους. Και νομίζω το πιο σημαντικό είναι το ότι όσοι καλλιτέχνες και μουσικοί καταφέρνουν να γίνουν γνωστοί και σε άλλες χώρες, το κάνουν μένοντας πιστοί στο ιδιαίτερο αυστραλέζικο στυλ. Για παράδειγμα, ο Nick Cave ή οι The Go Betweens ή οι The Triffids, όταν ξεκίνησαν δεν έμοιαζαν να προσπαθούν να αντιγράψουν κάποιον άλλον εκτός Αυστραλίας. Έγραφαν ποίηση και μουσική για το τοπίο, για το σύμπαν τους. Αυτό νομίζω είναι και το πιο σημαντικό -που θα ‘πρεπε να συμβεί και στις μέρες μας. Για παράδειγμα, οι Tame Impala -που παρεμπιπτόντως είναι πολύ καλοί φίλοι μας- ο Kevin που γράφει όλη τη μουσική, ζει δίπλα στη θάλασσα, στο Fremantle. Κι όταν ακούς τη μουσική τους, σκέφτεσαι αυτό ακριβώς: κάποιον που ζει σε μια παραλία στην Αυστραλία, στη μέση του πουθενά. Είναι δηλαδή πολύ επηρεασμένη από την χώρα. Και πιστεύω πως αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το αν η μουσική θα μπορέσει να περάσει τα σύνορα είναι βέβαια επιθυμητό, αλλά το βασικό είναι να παραμένεις πιστός στον εαυτό σου ως καλλιτέχνη και να μην προσπαθείς να αντιγράψεις κανέναν. Κι είναι πολύ εύκολο να αντιγράψεις αυτά που κάνουν άλλοι εκτός Αυστραλίας -αλλά ναι, δεν πρέπει.

John, διόρθωσέ με αν κάνω λάθος, αλλά αν κατάλαβα καλά, ήρθες στην Ύδρα για να ηχογραφήσεις με τους Mind Gamers και η όλη φιλοσοφία σου ήταν να γράψεις όλα τα ηλεκτρονικά elements και στη συνέχεια να τζαμάρετε από πάνω;

Ήρθαμε στην Ύδρα με πολλά demos και ημιτελή τραγούδια, με σκοπό να εμπνευστούμε από την ατμόσφαιρα του νησιού και να εξελίξουμε περαιτέρω τον ήχο. Τζαμάρισμα, όχι τόσο, με την έννοια του ζωντανού αυτοσχεδιασμού, -ηλεκτρονικό τζαμάρισμα, ναι.

Πώς γνωριστήκατε;

Γνώρισα τον Sébastien στο Los Angeles και παίξαμε μουσική μαζί για αρκετό καιρό και μετά γνώρισα τον Daniel στην Αυστραλία – νομίζω γνωριστήκαμε στην παραλία- και όταν ο Sébastien ήταν να κάνει περιοδεία στην Αυστραλία και χρειαζόταν ντράμερ, πρότεινα στον Daniel να παίξει ντραμς μαζί μας σε εκείνο το tour. Κι έτσι γνωριστήκαμε μεταξύ μας.

Αυτό το πρότζεκτ; Είναι μια κι έξω;

Όχι, δεν ξέρουμε τι θα μας προκύψει στο μέλλον. Όλοι μας ασχολούμαστε και με άλλα projects, αλλά θέλουμε να δούμε πού θα πάει κι αυτό.

(John) θα μετακομίζατε ποτέ σε ένα μέρος σαν την Ύδρα; Ο κόσμος μπορεί να γίνεται ολοένα και πιο ψηφιακός, αλλά από την άλλη αυτό που έχει μεγάλη σημασία -τουλάχιστον εγώ αυτό νομίζω- είναι η αίσθηση της κοινότητας.

Η Ύδρα είναι υπέροχη, πανέμορφη, το φαγητό είναι εξαιρετικό, οι άνθρωποι είναι πολύ ευγενικοί και ο καιρός καλός! Σίγουρα είναι ένα τέλειο μέρος για δουλειά. Θα μπορούσα να έχω εδώ ένα σπίτι, και να μένω εδώ κάποιους μήνες του χρόνου, αν ποτέ μπορούσα να το κάνω αυτό! Αλλά σίγουρα παράλληλα θα χρειαζόμουν και τις παραστάσεις που μπορεί να σου δώσει μια πόλη, σαν την Νέα Υόρκη για παράδειγμα, που όταν βγαίνεις από το σπίτι σου βλέπεις κόσμο και ακούς να μιλάνε για νέα concepts και νέα projects -θα χρειαζόμουν δηλαδή μια κάποια ισορροπία.

Κι εσύ, Sébastien;

Το καλύτερο πράγμα με την Ύδρα είναι ότι είναι ηλιόλουστη κι εγώ, ξέρετε, είμαι από το Παρίσι και στο Παρίσι όλη την ώρα βρέχει και όλα είναι γκρι: ο ουρανός είναι γκρι, οι τοίχοι είναι γκρι, οι στέγες των σπιτιών είναι γκρι, οπότε για μένα είναι φανταστικό να ζω κάπου όπου βλέπεις μπλε και άσπρο: τον μπλε ουρανό με δυο-τρία λευκά συννεφάκια! Για μένα αυτό αλλάζει πολλά πράγματα, γιατί όταν έχω αυτή την αίσθηση, μου έρχονται στο κεφάλι διαφορετικές νότες, ενώ όταν είμαι στο Παρίσι και γράφω μουσική για να εκφραστώ, τις περισσότερες φορές είμαι λυπημένος και προσπαθώ να μεταμορφώσω την λύπη σε χαρά. Στην Ύδρα όμως είμαι χαρούμενος και δεν χρειάζεται να μεταμορφώσω τίποτα, μόνο να μιλήσω για αυτό. Επειδή λοιπόν δεν μου επιβάλλεται τίποτα, νιώθω πολύ καλύτερα εδώ. Όταν παίζω μουσική στην Ύδρα, δεν είναι παιχνίδι, είναι μόνο μουσική!

Κι εσύ Daniel;

Ομολογώ πως μ’αρέσει πάρα πολύ η Ύδρα και ο τρόπος ζωής εδώ σχεδόν με έχει παρασύρει κι όσο πιο πολύ μένω εδώ, τόσο πιο φυσιολογικά αισθάνομαι -σαν να κατεβάζω κάπως ρυθμούς- και κάθε μέρα που δουλεύουμε εδώ, όλο και πιο πολύ επηρεάζεται η μουσική από τον τρόπο ζωής. Αλλά όπως είπε και ο John, όταν είσαι σε ένα τέτοιο μέρος, χάνεις την επιρροή που θα είχαν στη μουσική σου οι άνθρωποι της πόλης. Κι εγώ λοιπόν θα τη χρειαζόμουν αυτήν την ισορροπία. Μ’αρέσει να έρχομαι σε μέρη όπως η Ύδρα, γιατί είναι πιο καθαρές οι ιδέες σου -σαν να κάνεις ένα διάλειμμα από τη ζωή- σαν κενό αέρος που σε ρουφάει. Όχι πως δεν συνεχίζεται κι εδώ η ζωή – συνεχίζεται και μάλιστα είναι πολύ όμορφη- θέλω να πω, ο τρόπος ζωής είναι φανταστικός. Ειδικά όπως το έχουμε βιώσει εμείς: περνάμε όλη την ημέρα στο στούντιο, μετά τρώμε καταπληκτικό φαγητό κι ύστερα ξανά από την αρχή. Αν μπορούσα να ζω έτσι συνέχεια, θα το έκανα!

Μια τελευταία ερώτηση και για τους τρεις σας: αρκετοί πιστεύουν πως η μουσική και συγκεκριμένα η πεποίθηση πως μπορείς να βγάλεις χρήματα από τη μουσική είναι “τόσο 20ός αιώνας” -πρέπει να το ξεπεράσουμε και να συνεχίσουμε. Πώς επιβιώνουν οι μουσικοί στην εποχή του δωρεάν και πώς μπορούμε εμείς να στηρίξουμε τους μουσικούς στον κόσμο που κυριαρχεί το Internet;

Δεν είναι και τόσο δύσκολο να βγάλεις λεφτά αν είσαι μουσικός! Για παράδειγμα μπορείς να παίξεις ένα dj set και να πάρεις 5.000 ευρώ. Δηλαδή να βγάλεις το τριπλάσσιο ή το δεκαπλάσσιο από αυτό που θα έβγαζε ένας υπάλληλος σε έναν χρόνο… σε μία ημέρα! Εκτός από τα dj sets, μπορείς πάντα να κάνεις μια περιοδεία και να πουλήσεις εισιτήρια, φυσικά, αλλά και merchandising. Και μπορείς βέβαια να δώσεις τη μουσική σου σε ταινίες ή διαφημίσεις. Νομίζω μάλιστα πως σήμερα τα περισσότερα χρήματα μπορείς να τα βγάλεις από την τηλεόραση, να γράψεις δηλαδή μουσική για μια σειρά, ή μια ταινία ή ένα διαφημιστικό σποτ.

Έχω την εντύπωση πως στην Ευρώπη είναι ακόμα λίγο πιο εύκολα τα πράγματα, αν τα συγκρίνω με την κατάσταση στην Αμερική -δεν ξέρω τι συμβαίνει στην Αυστραλία. John, τι πιστεύεις;

Ναι είναι δύσκολο να είσαι μουσικός στην Αμερική ή την Νέα Υόρκη, αλλά μου δίνει κίνητρο η αγάπη μου για τη μουσική. Και ναι, το Internet μπορεί να είναι ένας τρόπος για να κλέψεις μουσική (εγώ δεν έχω πρόβλημα μ’αυτό) αλλά από την άλλη είναι και ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο διαφήμισης και άτομα που διαφορετικά δεν θα είχαν γίνει διάσημοι, γίνονται γνωστοί μέσω του Internet κι έπειτα αποκτούν πρόσβαση και στα υπόλοιπα μέσα πολύ πιο εύκολα. Μπορείς για παράδειγμα να φτιάξεις ένα video και, ξέρεις, αν το κάνεις σωστά, κάποιοι θα το δουν και θα γίνει viral. Μπορείς δηλαδή να αναλάβεις εσύ ο ίδιος την προώθησή σου. Οπότε, ξέρεις, επιλέγω να μην με ρίχνει το συγκεκριμένο θέμα -βλέπω τα θετικά.

Daniel, εσύ τι πιστεύεις;

Όταν ξεκινήσαμε με τους Midnight Juggernauts, ήταν η εποχή που μεσουρανούσε το MySpace και δεν είχαμε ποτέ δισκογραφική – φτιάξαμε τη δική μας, την έχουμε ακόμα, την Siberia… Μας έγιναν τόσες πολλές προτάσεις από μεγάλες δισκογραφικές αλλά νιώθαμε ότι θα ήταν σαν να πουλάμε την ψυχή μας και είπαμε “άσ’το, θα το κάνουμε μόνοι μας…”

Ναι, αλλά είστε στο Spotify, για παράδειγμα;

Παντού είμαστε. Απλά επιλέξαμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Γιατί είχαμε ήδη fans στο Internet -μας έστελναν ένα σωρό μηνύματα- και όταν βγάζαμε ένα τραγούδι, το άκουγε αμέσως ο κόσμος. Στη συνέχεια κάναμε συμφωνίες με διάφορες δισκογραφικές για να προωθήσουν κι εκείνες τη δουλειά μας, αλλά εμείς ήμασταν εκείνοι που αποφάσιζαν αν αυτό θα το κάνουμε έτσι ή αλλιώς. Αν δεν υπήρχε το Internet, δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα από όλα αυτά.  Οπότε δεν με νοιάζει, ας κατεβάζει όποιος θέλει τη μουσική μου! Μάλιστα είμαι υπέρ του downloading -όχι μόνο της δικής μου μουσικής, γενικώς- αν είσαι καλός θα ξεχωρίσεις και, όπως είπε ο Sébastien, θα σου προκύψουν κι άλλες ευκαιρίες και θα βγάλεις λεφτά. Αν έχεις την αυταπάτη ότι ζεις στα 70s, όχι, δεν θα γίνεις ποτέ πλούσιος. Αν όμως αγκαλιάσεις το σήμερα και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα σήμερα, τότε μια χαρά μπορείς να τα καταφέρεις.

[Φωτογραφίες: Bill Georgoussis]

 

Οι Mind Gamers κάνουν παγκόσμια πρεμιερα με ένα Dj Set / Live PA στο Island Club Restaurant and Tapas Bar (27o χλμ. Αθηνών-Σουνίου, Βάρκιζα), σε συνεργασία με το Kitty Cat και το Alpha Hydrae, την Πέμπτη 21 Μαΐου στις 21:00. Είσοδος: 15€ | Info: +30 2109653563 – 564.

Check out #AlphaHydrae on Instagram