Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος στο (μουσικό) χαρακτήρα της Laurie Anderson. Ίσως γιατί δε θυμάμαι ποτέ και υπό ποιές συνθήκες την άκουσα για πρώτη φορά. Ίσως πάλι, γιατί έχω μπερδέψει τη φωνή της με τα nursery rhymes που έπαιζαν για να κοιμηθώ όταν ήμουν πολυ μικρή. Έκτοτε και μέχρι αυτή τη στιγμή όταν θέλω να κρυφτώ ανάμεσα σε αγαπημένα παραμύθια, θα βάλω κάποιον από τους δίσκους της να γυρνάει. Ή μάλλον θα διαλέξω ν’ακούσω εκείνα τα κομμάτια της, που απαγγέλει και περιγράφει με ακαριαίο χιούμορ και φωνή κυματιστή -μέσα στο μέλι- τις πιο ζόρικες ιστορίες του ανθρώπινου είδους.

Προχθές το απόγευμα υπήρχε πίεση χρόνου λόγω μιας μικρής καθυστέρησης στις προγραμματισμένες συνεντεύξεις που έδωσε η Laurie στο Athens Hilton. Ήμουν η τελευταία στη σειρά, οπότε κι επειδή δεν γνώριζα τις αντοχές της, σκεφτόμουν πως πρέπει ν’αυτοσχεδιάσω χωρίς να παρασυρθώ, να διατηρήσω στρατιωτική πειθαρχεία, να είμαι σύντομη και περιεκτική, να τη διακόψω ευγενικά για να προλάβω να παρω απάντηση στις ερωτήσεις μου, να, να, να…

Δεν είναι το δέος απέναντί της… δεν είχα ποτέ τέτοια σχέση με τους μουσικούς μου ‘ήρωες’. Είναι πως για μισή ωρα μεταμορφώθηκα σε πλαστελίνη. Ακριβώς πριν τη συνέντευξη έλεγα στον εαυτό μου πως ήξερα τι να περιμένω αλλά όταν εφτασε εκείνη η ώρα δε μπορούσα να φανταστώ τη δική μου αντίδραση σε όσα παρατηρούσα με τ’αυτιά μου και άκουγα με τα μάτια μου… Είναι η πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια συναναστροφής μου με καλλιτέχνες που μελαγχόλησα όταν την είδα να φεύγει… Μάλλον γιατί πήρα περισσότερες απαντήσεις απ’όσες ερωτήσεις ζήτησα (και ήμουν προετοιμασμένη για να σηκώσω).

Ευγνώμων.
–Kafka

Δείτε παρακάτω ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης της Laurie Anderson στην Kafka, λίγο πριν τη live εμφάνισή της στην Ελλάδα. (ακολουθεί ελεύθερη μετάφραση)

Metamorphosis
Για παράδειγμα… αυτή η αίσθηση της αστάθειας. Μπήκα χθες το βράδυ στο αεροπλάνο και η Μεγάλη Βρετανία ήταν ακόμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα το πρωί κατέβηκα από το αεροπλάνο και είχε βγει! Κι ένιωσα whooooah! Και κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί. Τα ίδια και με τον Trump. Αυτές τις στιγμές αβεβαιότητας τις βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, γιατί τότε είναι που καταλαβαίνεις πως τα πάντα μεταβάλλονται. Έτσι και το Metamorphosis αφορά αυτό ακριβώς -θα αυτοσχεδιάσουμε! Τα δύο τρίτα της παράστασης είναι αυτοσχεδιασμοί στο τσέλο. Μας είναι τόσο δύσκολο να μη βάλουμε τα γέλια! Παίζω εγώ μια νότα – παίζει εκείνος μια άλλη – η δική του είναι καφετιά – οκ τότε η δική μου θα είναι μπλε! Και βάζουμε τα γέλια! Γιατί ποτέ δεν έχουμε ξανακούσει κάτι τέτοιο!

Να αισθάνεσαι θλίψη χωρίς να είσαι θλιμμένος
…ίσως στην αρχή, προσπαθώ να αφοπλίζω τους ανθρώπους. Και να πηγαίνω πέρα από το σύστημα ασφαλείας τους. Όλοι μας έχουμε από ένα τέτοιο, ξέρεις. Το παίζουμε έξυπνοι και τέτοια! Αλλά δεν με νοιάζει, στην πραγματικότητα. Οπότε είναι πιο εύκολο για μένα να το κάνω αυτό. Νομίζω ένας από τους τρόπους για να το πετύχω αυτό είναι μέσα από το χιούμορ. Γιατί δεν μπορείς να προσποιηθείς το γέλιο. Το γέλιο βγαίνει φυσικά! Μπορείς να προσποιηθείς πως γελάς, αλλά κανείς δεν θα το βρει πειστικό. Με χιούμορ λοιπόν! Φτιάχνεις μια κατανομή του τι είναι ενδιαφέρον, cool, σωστό, πρέπον -και αρχίζεις να συνειδητοποιείς πως μπορείς να αποδεχτείς περισσότερα από όσα νόμιζες. Έτσι και με τον δάσκαλο με τον οποίο συνεργάστηκα για την ταινία μου, “Heart Of A Dog” – θυμάμαι μου είπε αυτολεξί: “Πρέπει να εξασκήσεις το να αισθάνεσαι θλίψη χωρίς να είσαι θλιμμένη.” Και είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις αυτό, γιατί συμβαίνουν τόσα θλιβερά πράγματα στον κόσμο! Κι αν τα αποδιώξεις, θα έρθουν να σε βρουν, θα σε τσακώσουν! Όμως εκείνος πιστεύει πως δεν βρισκόμαστε εδώ για να αισθανόμαστε λυπημένοι. Βρισκόμαστε εδώ για να περνάμε πολύ πολύ πολύ καλά!

Lou Reed
Η μουσική του Lou μου θυμίζει πολεμικές τέχνες. Η δύναμη μιας συγχορδίας μου φέρνει στο μυαλό τη δύναμη μιας κίνησης καράτε. Που έχει τόση δυναμική και ταυτόχρονα είναι τόσο απαλή. Άμα δεις ανθρώπους να κάνουν tai chi στο πάρκο, αν παρατηρήσεις τις όμορφες χορευτικές κινήσεις τους, θα σκεφτείς “τι είναι αυτό;” -κι είναι ένας αποκεφαλισμός! Είναι πολεμική τέχνη -έχει το “τσαααφ!”- αλλά έχει την απαλότητα μιας τελετουργίας. Ο Lou θα εμφανιστεί στην αυριανή μου συναυλία για να τραγουδήσει το “Junior Dad” -σ.σ.: το τελευταίο κομμάτι του άλμπουμ-συνεργασία του Lou Reed με τους Metallica “Lulu” (2011)- ένα τραγούδι γεμάτο οργή- κι εγώ θα το συνοδεύσω με το βιολί μου. Και για να δούμε τι θα συμβεί!

Η γλώσσα είναι ένας ιός από το διάστημα
Ίσως είσαι εξωγήινος! Ή ίσως σκέφτεσαι πως είμαι εγώ! Ήταν ευχαρίστησή μου.

Η ανατρεπτική, πρωτοπόρος και πολυτάλαντη Laurie Anderson, με την ιδιαίτερη καλλιτεχνική ματιά και την ενεργή συμβολή της στη σύγχρονη μουσική και την τέχνη της περφόρμανς, ήταν προσκεκλημένη Καλλιτεχνική Διευθύντρια του 4ήμερου εκδηλώσεων με τίτλο “Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο”, που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), από τις 23 έως και τις 26 Ιουνίου.

Φωτογραφίες: Μαρία Τούλτσα / d.o.p. The Vip Photographers
Video: Μελέτης Μοίρας

Subscribe to En Lefko 87.7 on YouTube