On music…

Η μουσική είναι το ξεκίνημα για οτιδήποτε κάνω. Και πρέπει (η μουσική) να βγει σωστή. Βάζω όλη μου την ενέργεια όταν κάνω μουσική. Δεν σκέφτομαι πώς θα φαίνεται, αν θα αρέσει το show -απλά ζω τη στιγμή και βεβαιώνομαι ότι το κάθε τραγούδι και το κάθε κομμάτι είναι όσο το δυνατόν πιο καλό, ενδιαφέρον, πρωτότυπο. Ό,τι έχω κάνει ποτέ, εικαστικά -πλέον ασχολούμαι και με τη σκηνοθεσία, οπότε είμαι creative director του εαυτού μου- ξεκινά από τη μουσική. Το σημείο Α για μένα είναι η μουσική. Και δεν έχω ποτέ προσπαθήσει να εκφραστώ εικαστικά αν δεν έχω ως αφορμή τη μουσική. Οπότε είμαι ακόμα σ’αυτό το στάδιο: η μουσική είναι το νούμερο ένα.

The times we live in are strange and twisted…

Ακούω να λένε για μένα πως είμαι περίεργη, παράξενη. Και σκέφτομαι: μα ζούμε σε παράξενους καιρούς! Η mainstream μουσική είναι “στραβή”, περίπλοκη, παράξενη -αλλά με τον πιο ευφυή τρόπο. Κι αυτό αντικατοπτρίζει την περίπλοκη εποχή στην οποία ζούμε. Είναι η εποχή τόσο “στραβή”, παράξενη και δυσνόητη. Κι αν σκεφτείς, στην urban μουσική, την hip-hop, την trap, όλοι σέρνουν τις λέξεις, βάζουν ακατάληπτα beats, τα τραγούδια έχουν μια παράξενη δυναμική, ενίοτε είναι μέχρι και παράφωνα. Το ίδιο συμβαίνει και στην ποπ μουσική, Εμένα όλο αυτό με ενθουσιάζει! Και θα μπορούσε να πει κανείς πως όσο πιο παράξενο και περίπλοκο είναι το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που μας περιβάλλει, τόσο πιο παράξενη, περίπλοκη -και σπουδαία!- είναι, ως αντίδραση, η καλλιτεχνική δημιουργία. Ζούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή!

The future of music…

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το μέλλον της τέχνης; Ένα τσιπ μέσα στον εγκέφαλό μας; 
Δεν ξέρω. Καλή ερώτηση! Δεν έχω ιδέα! Δεν ξέρω καν αν υπάρχει κοινό για τους δίσκους μου, ή αν ο κόσμος ακούει πλέον ολόκληρα άλμπουμ. Αλλά όταν έχεις στο μυαλό σου μία καλλιτεχνική πρόταση (ένα “statement”), καταλήγεις συνήθως σε μια διάρκεια από 45 μέχρι 80 ή και 90 λεπτά (όσο διαρκεί δηλαδή ένα άλμπουμ). Κι αυτή η διάρκεια, εμένα μου φαίνεται το πιο σωστό μοντέλο για καλλιτεχνική έκφραση.

On buildings…

Σου αρέσει η αρχιτεκτονική και η φωτογράφιση κτιρίων. Υπάρχει κάποιο μέρος ή κάποια κατασκευή στην Αθήνα που έχει τραβήξει την προσοχή σου; 
Και δεν εννοώ το ιστορικό τρίγωνο γύρω από την Ακρόπολη… Δυστυχώς δεν έχω στ’αλήθεια παρατηρήσει την μοντέρνα αρχιτεκτονική της Αθήνας. Ελπίζω να το κάνω αυτή τη φορά! Γιατί την προηγούμενη φορά που ήμουν εκεί δεν είχα ακόμα εγγραφεί σε αυτές τις ομάδες αρχιτεκτονικής που βρήκα αργότερα online. Πλέον όποτε πηγαίνω κάπου, παίρνω φωτογραφίες από τα πιο άσχημα και αλλόκοτα κτίρια!

Go with the flow…

Αρχικά δεν ήμουν τραγουδίστρια, δεν ήμουν καν μουσικός, ή τίποτε από όλα αυτά. Αυτό που έφερα όμως σε όλες αυτές τις ιδιότητες ήταν η νοοτροπία του εικαστικού. Τη λογική της αντίδρασης δηλαδή, του τύπου αν όλοι κάνουν το τάδε, εγώ θα κάνω κάτι τελείως διαφορετικό. Όπως θα έκανε ένα άτομο που σπουδάζει στην Καλών Τεχνών! Κι αυτό γιατί δεν θεωρούσα τον εαυτό μου μουσικό. Υπάρχει πολύς ρεαλισμός στη δουλειά μου. Επικεντρώνομαι σε ένα πράγμα κάθε φορά και αφήνω ό,τι συμβαίνει στο φυσικό μου περιβάλλον, να με καθοδηγεί. Οπότε δεν σκέφτομαι “ω Θεέ μου πρέπει οπωσδήποτε να κάνω ένα άλμπουμ με τον Timbaland” ή “πρέπει να έρθω σε επαφή με τον John Cale!” για παράδειγμα. Λέω “α, δες τον Eddie, έχει γίνει τρομερός παραγωγός, ας του πω να βγάλουμε μαζί ένα άλμπουμ” ή “α, ο  Matthew Herbert περιμένει τόσο καιρό να κάνουμε κάτι μαζί, μήπως τώρα που έφτασε η ώρα για έναν solo δίσκο, να πω σε εκείνον;” Οπότε αφήνω τα πράγματα να κυλούν μόνα τους… Χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως δεν βάζω όλη μου την ενέργεια όταν συνδέω τον εαυτό μου με ένα πρότζεκτ. Πάντως δεν είμαι άνθρωπος που κάνει σχέδια για το τι θα κάνει τα επόμενα πέντε ή δέκα χρόνια. Δεν το έχω κάνει αυτό ποτέ… ακόμα. Κάνω ό,τι μου βγαίνει φυσικά.

H Róisin Murphy εμφανίζεται live στo Gazi Music Hall το Σάββατο 25 Μαρτίου. Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 20:00. Περισσότερα εδώ.