Δείτε συνέντευξη του John Carpenter στην Kafka και τον En Lefko 87.7

O "άρχοντας του τρόμου" μίλησε αποκλειστικά στην Kafka, λίγο πριν την εμφάνισή του απόψε στο Piraeus 117 Academy. Δείτε όλη τη συνέντευξη σε video.

John Carpenter. Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, μοντέρ, συνθέτης μα πάνω από όλα δημιουργός. Αναμφίβολα μια από τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές φυσιογνωμίες όλων των εποχών, άλλωστε τα κατορθώματα του στην μεγάλη οθόνη μιλούν από μόνα τους: “Απόδραση από την Νέα Υόρκη”, “Ομίχλη”, “Επίθεση στο σταθμό 13”, “The Thing”, “Christine”, “Starman”, “They Live” και φυσικά το αριστούργημα του “Η Νύχτα με τις μάσκες”. Το Piraeus 117 Academy θα υποδεχθεί την Παρασκευή 27 Μαΐου τον John Caprenter και το συγκρότημα του για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μια μοναδική παράσταση με μουσικά θέματα από τις ταινίες του καθώς και τους δύο προσωπικούς του δίσκους, “Lost Themes” και “Lost Themes II”.

Δείτε παρακάτω τι είπε στην Kafka, λίγο πριν την πρώτη του live εμφάνιση στην Ελλάδα. (ακολουθεί ελεύθερη μετάφραση)

«Ελάχιστη ώρα μετά τη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο John Carpenter σκέφτομαι τι τίτλους πρέπει να του αποδώσω για να περιγράψω την περίπτωσή του. Αλλά δε βρίσκω νόημα. ‘Εχουν ειπωθεί τα πάντα όλα για τις ταινίες και τη μουσική του. Το μόνο που μπορώ να μεταφέρω είναι πως κάποιες στιγμές σαν κι αυτή αισθάνομαι ευγνωμοσύνη απέναντι στο χρόνο, την εμπιστοσύνη και τη διάθεση που προκύπτει. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες. Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα αυτής της 20λεπτης συνάντησης με τον John Carpenter.»
–Kafka

Νομίζω μερικές από τις τελευταίες ταινίες Halloween δεν ήταν και τόσο καλές. Παραστράτησαν από την αρχική ιδέα. Οπότε θα προσπαθήσω να μας επαναφέρω στο αρχικό concept. (Σ.Σ.: Ο σκηνοθέτης επιστρέφει στο franchise, αναλαμβάνοντας ως executive producer το 10ο sequel της διάσημης ταινίας τρόμου) Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε, να επιστρέψουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Εγώ είμαι μέρος του project έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί το όνομά μου -αυτός είναι ο μόνος λόγος -και η επιταγή που θα πάρω στο τέλος.

Η έννοια του σασπένς είναι να αποκαλύπτεις στο κοινό τα πάντα – να μην κρατάς μυστικά. Έτσι ώστε να γνωρίζουν πριν από τους χαρακτήρες μιας ταινίας και να σκέφτονται “ωχ, κάτι θα συμβεί’, “ωχ μόλις στρίψει στη γωνία, θα του πεταχτεί”. Οι χαρακτήρες όμως δεν έχουν ιδέα! Κι οι θεατές σκέφτονται “Όχι! Μην είσαι βλάκας! Μην μπεις εκεί μέσα! Ξύπνα!”

Μερικές φορές χρειάζεται να μην προσθέσεις καθόλου μουσική, έτσι ώστε ο θεατής να εστιάσει περισσότερο στην πλοκή και τις εικόνες. Μερικές φορές η ίδια η απουσία της μουσικής είναι που δημιουργεί την ένταση. Αλλά πχ “ο Δεσμώτης του Ιλίγγου” (“Vertigo”) που ανέφερες ως παράδειγμα, δεν θα ήταν τίποτα χωρίς τη μουσική του Bernard Herrmann. Τίποτα!

Η ενασχόληση με τον κινηματογράφο ήταν τόσο ωραία παλιά… Όταν πρωτοξεκίνησα, ήταν τόσο διασκεδαστικά! Και μετά… Όσο περισσότερο εμπλέκεσαι, τόσο μεγαλώνει το ρίσκο και ο προϋπολογισμός, και τόσο ελαττώνεται η διασκέδαση. Όσο περισότερο μεγαλώνουν οι εγωισμοί τόσο λιγότερη χαρά αισθάνεται κανείς δημιουργώντας. Έχω πάρα πολύ καιρό να κάνω κάποια μεγάλη ταινία οπότε δεν ξέρω στα σίγουρα, αυτό που υποπτεύομαι ωστόσο είναι πως δεν είναι πια διασκεδαστική η διαδικασία. Καθόλου.

Πρέπει να συνεχίσεις να γράφεις μουσική. Δεν γίνεται να σταματήσεις και να γίνεις υπάλληλος σε φαστφουντάδικο. Πρέπει να γράφεις, συνέχεια. Η μουσική βιομηχανία έχει καταρρεύσει, δεν υπάρχει πια μουσική βιομηχανία -όχι όπως την εννοούσαμε παλιά. Αλλά -όπως ισχύει για τα πάντα- με ταλέντο και επιμονή όλα γίνονται. Αν μπορώ εγώ να τα καταφέρω στη κινηματογραφική βιομηχανία, τότε ο οποιοσδήποτε μπορεί να τα καταφέρει σε ό,τι θέλει! Γιατί εγώ δεν είμαι παρά ένα παιδί από το Kentucky! Ένας επαρχιώτης που ήρθε στο Hollywood της California… και τα κατάφερα! Αυτό είναι… Αν έχεις ταλέντο και επιμονή, θα τα καταφέρεις. Αρκεί να μην το βάλεις κάτω. Ποτέ.