3 + 1 ιδέες για Παρασκευοσαββατοκύριακο

ΓΡΑΦΕΙ:
Νιόβη Βουδούρη

Τι σκέφτεσαι να κάνεις αυτό το ΠΣΚ; Να σου δώσουμε μερικές ιδέες;

Αν πας σινεμά

Ο Σεμπαστιάν Νικολά είναι ένας ξεκάθαρα βαρετός άνθρωπος χωρίς φαντασία και αυτό φαίνεται από τις συνήθειές του μέχρι το ντύσιμό του. Μεσίτης, χωρίς φίλους, σύντροφο και χόμπι, τρώει έτοιμα γεύματα που ζεσταίνει στον φούρνο μικροκυμάτων του και ντύνεται με 10 λευκά πουκάμισα και 3 πανομοιότυπα γκρι κοστούμια. Οι μόνες ώρες που βγαίνει από τη μονοτονία της καθημερινότητάς του είναι όταν παριστάνει πως είναι κάποιος άλλος και τις μιμήσεις του αυτές τις έχει κάνει επιστήμη. Από την εμφάνιση και το ντύσιμο ως την ομιλία και τις κινήσεις, μεταμορφώνεται στην εντέλεια, μέχρι που στόχος του γίνεται ένας διάσημος και ιδιόρρυθμος βιολονίστας και η ιστορία αρχίζει να μπερδεύεται. Σκοτεινή ατμόσφαιρα που ενισχύεται από επιβλητική μουσική και ένας εξαιρετικός Kassovitz σε πολλαπλούς ρόλους, δίνει τον καλύτερο εαυτό του και βγάζει ασπροπρόσωπο τον Delaporte (‘Le Prenom’ και σεναριογράφος του ’22 Bullets’) ο οποίος δηλώνει πως δεν θα μπορούσε να κάνει την ταινία χωρίς αυτόν.

Ο επιφανής άγνωστος’, ‘Un Illustre Inconnu‘ του Mathieu Delaporte, με τον Mathieu Kassovitz

Αν πας θέατρο

Ο «ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής» Φίοντορ Ντοστογιέφσκι πριν τα μεγάλα του μυθιστορήματα έγραψε το 1846 τον Σωσία. Ένα βιβλίο με πρωταγωνιστή τον Γκολιάτκιν, δημόσιο υπάλληλο που προσπαθεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, να μη διαφέρει από τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά το μόνο που καταφέρνει, όπως λέει και ο ίδιος, είναι να δείχνει σαν άνθρωπος που φοράει τα ρούχα άλλων και νιώθει άβολα μέσα σε αυτά. Η εικαστικός και σκηνοθέτης Έφη Μπίρμπα προτείνει ένα σύγχρονο ανέβασμα, πιο πολύ εικαστικοχορευτικό παρά καθαρά θεατρικό. Όπως ο ήρωας έχει έναν σωσία, έτσι και οι λέξεις επαναλαμβάνονται και οι κινήσεις ξεκινούν από την αρχή ξανά και ξανά, προκαλώντας στον θεατή αμηχανία, ακόμα και ενόχληση, όπως και το μυθιστόρημα. Τρομερός ρυθμός, κάποια στιγμή οι ηθοποιοί παίζουν Tetris επί σκηνής με καμιά 30ριά ξύλινες καρέκλες που αποτελούν το ρετρό και μίνιμαλ σκηνικό, κινήσεις δουλεμένες που θυμίζουν Δημήτρη Παπαϊωάννου, και ένας Σερβετάλης που για άλλη μια φορά σου κόβει την ανάσα. Το έργο μεταφέρθηκε πέρσι και στον κινηματογράφο από τον Richard Ayoade με τον Jesse Eisenberg.

Ο Σωσίας‘ σε σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα, με τους Άρη Σερβετάλη, Δρόσο Σκώτη, Γιώργο Συμεωνίδη, Συμεών Τσακίρη και Κωνσταντίνο Καρβουνιάρη. Θέατρο Ροές, 2103479426

Αν πας για φαγητό

Για αρχή, πας εκεί πολύ πεινασμένος. Οι μερίδες, εκτός από ωραίες και αυθεντικά αντιπροσωπευτικές της μεξικάνικης κουζίνας, είναι γιγάντιες και θα πάρεις και leftovers για το σπίτι. Ο χώρος θυμίζει πράγματι κάτι λατινοαμερικάνικο, λίγο τα χρώματα, λίγο το ντεκόρ με πορτραίτα της Φρίντα Κάλο και σομπρέρο, λίγο οι μυρωδιές, σε κάνουν να μπαίνεις στον χώρο μουρμουρώντας το Speedy Gonzalez! Ορεκτικά με πρωταγωνιστές τις κλασικές μεξικάνικες πίττες με μόλε (ο μεξικάνικος όρος για τις σάλτσες). Έπειτα όλα αυτά τα αστεία ονόματα φαγητών φαχίτας, τσιμιτσάνγκας, εντσιλάδας, τάκος, κεσαδίγιας, μπουρίτος, και τέλος πάντων τεράστια ποικιλία συνδυασμών (τι άλλο) πίττας και γέμισης με χοιρινό, κοτόπουλο, φασόλια, γουακαμόλε, καυτερές σάλτσες αν είσαι φαν, αλλά και τεράστιες χορταστικές σαλάτες. Μην παραλείψεις να συνοδεύσεις με μια από τις άψογες μαργαρίτες του. Τα επιδόρπια φαίνονταν κι αυτά ενδιαφέροντα αλλά δεν υπήρχε χώρος ούτε για τσίχλα, οπότε αν πας και δοκιμάσεις πες μας κι εμάς. Πριν λίγες βδομάδες άνοιξε φρέσκος, δεύτερος χώρος στο Γκάζι (Ιάκχου 8 και Ευμολπιδών, 2103421142). Και ¡buen provecho!

Ο Μεξικάνος, Ευδήλου 15, Ζωγράφου, 2107716900

Αν μείνεις σπίτι

Βασισμένο στο ξεκαρδιστικό πρώτο μυθιστόρημα του Ουαλού Joe Dunthorne, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Richard Ayoade (‘The Double’) αφηγείται με χιούμορ και εφηβική αγωνία τη ζωή του 15χρονου Oliver Tate, ο οποίος γράφει στη γραφομηχανή του, χρησιμοποιώντας αξιοθαύμαστο λεξιλόγιο είναι η αλήθεια, για τη σχέση του με τη μη δημοφιλή αλλά σκοτεινά ενδιαφέρουσα Jordana, αλλά και τους αποξενωμένους γονείς του (Sally Hawkins και Noah Taylor). Στο δρόμο που χάραξε το ‘500 μέρες με τη Σάμερ’, με κάτι από Wes Anderson, και σε παραγωγή Ben Stiller, το indie ‘Submarine‘, που επιλέχθηκε από το μουσικό περιοδικό NME ως ταινία της χρονιάς, ντύνεται μουσικά από τον Alex Turner των Arctic Monkeys και είναι κάτι ανάμεσα σε παλιομοδίτικο και μοντέρνο, κοιτάζοντας με τρυφερότητα αλλά και ατόφιο, κυνικό χιούμορ τον πόνο και το αδιέξοδο της εφηβείας, λίγο πριν αλλάξουν όλα στη ζωή του αξιαγάπητου πρωταγωνιστή. “Submarine is an important film. Watch it with respect. Fond regards from your protagonist, Oliver Tate.”

Submarine‘ (2010) του Richard Ayoade, με τους Craig Roberts, Yasmin Paige