Τι θα μας μείνει περισσότερο από το 2014

ΓΡΑΦΕΙ:
En Lefko 87.7

Λίγο πριν εκπνοή του χρόνου, πλησιάσαμε όλους τους παραγωγούς του En Lefko 87.7 και τους κάναμε την ίδια ερώτηση: “Τι θα σου μείνει περισσότερο από το 2014;” Άλλοι απάντησαν με ειλικρίνεια, άλλοι με χιούμορ κι άλλοι μας συγκίνησαν μέχρι δακρύων!

Κάναμε σε όλους τους παραγωγούς του En Lefko 87.7 την ερώτηση: “Τι θα σου μείνει περισσότερο από το 2014;” Εδώ οι απαντήσεις τους, με… αντίστροφη σειρά εμφάνισης στο πρόγραμμα του σταθμού.

 

Μανώλης Οικονόμου:

Ή καλύτερη στιγμή του 2014 για εμένα ήταν στις 17 Οκτωβρίου, όταν απέκτησα τη μυθική συλλογή “Amfipoli Grooves”, όχι επανεκτύπωση, μα το αυθεντικό copy, με το αρχαίο, πέτρινο βινύλιο να γλυστρά με χάρη από το εσώφυλλο από πάπυρο, ενώ το εξώφυλλο (με ένα παιδαρά κούρο να πίνει σουμάδα) είναι φτιαγμένο από φύλλα οξιάς! Είναι αυτό που άκουγε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν από τις μάχες για να του ανέβει το ηθικό, γι αυτό άλλωστε έπαιρνε πάντα μαζί του τον Τέρψανδρο τον Κυκλώνιο, που ήξερε να κρατά σταθερές τις στροφές στη μανιβέλα του δισκοστροφείου. Ατυχώς, η αρχαία εκείνη συσκευή είχε πέσει στο Γρανικό ποταμό, όταν ένα εχθρικό βέλος χτύπησε το μουλάρι που τη μετέφερε, μα αυτό ακριβώς αποτέλεσε μια πρόσθετη πρόκληση. Χρειάστηκε να καταφύγω σε διάφορες πατέντες μέχρι να βρώ τη σωστή ταχύτητα περιστροφής που χρησιμοποιούσαν τότε. Ήταν 52,6 στροφές ανά λεπτό, κάτι που ουσιαστικά κάνει αυτό το άλμπουμ κάτι σαν E.P.  διάρκειας 18 λεπτών. A blast from the past!

 

Γιώργος Μπακαλάκος:

Τα ταξίδια, η μουσική. Βασικά, τα ταξίδια που συνδυάζονταν με μουσική. Πολύ εκτός έδρας φέτος αλλά και εντός με το En Lefko Festival (2ήμερος χαμός φέτος). Πολλή αγάπη αυτή τη χρονιά, εδώ έρχεται και το “Can’t Do Without You” και το “Our Love” (απ’ το εξαιρετικό φετινό album του Caribou). Το stand out τραγούδι στο φετινό soundtrack είναι σίγουρα το επικό “Monument”, βεβαίως, επιστροφή και bye-bye από τους Röyksopp και στο repeat τις βραδινές ώρες στον En Lefko 87.7 – αγάπη λοιπόν. Αυτό θα μου μείνει από τη χρονιά που μας πέρασε.

 

Εύα Μπουντούρη:

Ο Moodymann και ο Sillyboy. Το βράδυ που οδήγησα Συγγρού-Όλες τις λεωφόρους των βασιλιάδων-Κηφισίας (all the way) 7 φορές και μπορούσα να πάω και για 8η. Το ταξίδι στη Νέα-Υόρκη, που πάλι δεν έγινε. Η Τήνος. Το 27ο Πανόραμα του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και οι άνθρωποί του. Η μανάρα (Κλωντ) να μην κουνιέται καθόλου από την ξαπλώστρα γιατί είναι κουρασμένη. Τα υποτιθέμενα μαθήματα tango. Καλά πήγαν… το μάθημα για surf. Μεγάλη αποτυχία. Το Nymphomaniac. Η εκπομπή της 25ης του Οκτώβρη. Ο πολυταξιδεμένος Μάρλον (πρόκειται για demon cat). Το πάρτυ-έκπληξη για τα γενέθλιά μου. Αυτά. Και δύο τρία ακόμη…

 

Σάκης Τσιτομενέας:

Αν εξαιρέσεις τα μεγάλα “life changing” γεγονότα στις ζωές μας (ευτυχώς δεν υπήρξαν τέτοια φέτος στη δική μου – αρκετά μου ήταν τα περσινά) τι σου μένει αξέχαστο απο μια χρονιά; Στιγμές! Το πρώτο γκολ του μικρού, που έδωσε τη νίκη στην ομάδα του. Το Lower που πήρε ο μεγάλος ρισκάροντας να δώσει πολύ νωρίς. Μια εκδρομή στην Μάνη, που μου αποκαλύψε για πρώτη φορά “από που βαστάει η σκούφια μου”. Το ότι τέλειωσα το ‘Breaking Bad’ (και τώρα το ξαναβλέπω). Τραγούδια που ανακάλυψα και θα μου μείνουν για πάντα. Ένα πάρτι που οι φίλοι μου έπαιξαν για εμένα και, last but not least, μια επιθυμία χρόνων που έγινε πραγματικότητα: Η κυκλοφορία του Βoomerang!

 

Κλαούντια Μάτολα:

Καταρχάς: τo 2014 βγήκε κάτι που θεωρώ πως θα ‘πρεπε να είχε κυκλοφορήσει εδώ και χρόνια: το book με όλους τους στίχους του Bob Dylan -θα το αγοράσω βουρκωμένη. Τι θα μου μείνει… Οι διακοπές αραχτή στην ξαπλώστρα και να μου μαγειρεύει η μανάρα (η Μπουντούρη). Καινούργιοι φίλοι. Βόλτες σε ωραία μπαράκια. Το ότι ο Tricky είπε πως το είδωλό του είναι ο Lemmy (φάτε χώμα hipsters!) Ο Δρογώσης που μου έσπασε τα νεύρα με το Hubbabubbaklubb. Το ότι μετά από 5 χρόνια βρέθηκαν επιτέλους οι κατάλληλοι συνεργάτες και όχι μόνο ρόλαρε το Non Project, αλλά γυρίστηκε και το video clip με ένα cast – έκπληξη. Θα το δείτε το 2015!

 

Νίκος Δρογώσης:

Οι διακοπές στη Μήλο, οι διακοπές στα Κύθηρα, τα βράδια στο Φάλτσο bar στο Μαρούσι, η διαδρομή Γύθειο – Καλαμάτα τον Ιούνιο, οι Hubbabubbaklubb, οι καβγάδες με την Kafka και τον Παγιατάκη για τη Lana Del Rey, τα τελευταία επεισόδια του ‘Breaking Bad’, το ‘The Knick’ και το ‘Penny Dreadful’, το ‘The Great Budapest Hotel’ του Wes Anderson, το 2o En Lefko Festival. Α! Και η ημέρα που με πήρε τηλέφωνο η Εύα Μπουντούρη να μου πει ότι καίγεται η πολυκατοικία μου!

 

Σπύρος Παγιατάκης:

Η χρονιά που ανακάλυψα πόσο όμορφη είναι η Φολέγανδρος και που κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο πολύ αγαπάω την Ύδρα και πόσο θέλω να μείνω μόνημα εκεί. Το “Sugar” και το “The Weight” των Editors έπαιξαν σε αμέτρητα repeat και οι Royksopp με το “Inevitable End” μου επιβεβαίωσαν πόσο δίκιο είχα που τους ερωτεύτηκα από το πρώτο τους κομμάτι.  Κατάλαβα ότι έχω πολύ καλούς – πραγματικούς φίλους, δεν μπόρεσα να πάρω σκύλο ή γάτα, ξεκίνησα για άλλη μια φορά να γράψω βιβλίο αλλά μετά την πρώτη σελίδα το άφησα, δέχτηκα προτάσεις, απέρριψα προτάσεις, μαγείρεψα πολύ, με τσίμπησε ένα ζουζούνι και σταμάτησα περιπολικό στη Βουλιαγμένης για με πάει σε νοσοκομείο και τέλος για άλλη μια χρονιά “it’s just the price I pay, Destiny is calling me, Open up my eager eyes, Cause I’m Mr. Brightside!

 

Γιώργος Βράτσος:

Δευτέρα 20 Ιανουαρίου 2014: Η χρονιά ξεκινά με επιστροφή στο ραδιόφωνο μετά από απουσία αρκετών μηνών. Συναντώ παλαιούς και νέους φίλους. Το άγχος υπάρχει, αλλά είναι τόσο δημιουργικό αυτή την φορά. Το εργασιακό περιβάλλον μοναδικό, η εταιρεία πολύ οργανωμένη, το κλίμα πρωτοφανές… χαίρεσαι ειλικρινά να συνεργάζεσαι μαζί τους. / Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014: Ξεκινά η σχολική χρονιά. Ο μόλις 2 ετών Μίλτος για πρώτη φορά στο σχολείο… ήταν περίπου σα να πήγαινα εγώ στο σχολείο. Ίσως είχα πιο πολύ άγχος και από τον ίδιο! Τελικά τα πήγε περίφημα. Έκανε νέους φίλους, άρχισε να σχηματίζει ολοκληρωμένες προτάσεις, έγινε πολύ κοινωνικός! Μακάρι και όταν χρειαστεί να μελετά, να είναι το ίδιο καλός!

 

Παναγιώτης Μένεγος:

Το 2014 ηταν η χρονιά της Μεγάλης Κούρασης. Η χρονιά που η Δουλειά μπήκε πιο πάνω από τη Ζωή, μπλέχτηκε με τη Ζωή, τι να σας πω, δεν το μέτραγα κιόλας. Μικρότερος έλεγα ότι δε θα το αφηνα να συμβεί ποτέ αυτό, αλλά καμιά φορά τα πράγματα τρέχουν σαν ένα πάρα πολύ ορμητικό ποτάμι κι εσύ δυσκολεύεσαι να τα συγκρατήσεις κι αναγκαστικά γίνεσαι cheesy ποιητικός για να τα περιγράψεις. Το 2014 δε μου αφήνει καθόλου κακές αναμνήσεις πάντως (παρότι το τέλος του σημαδεύτηκε από μια πολύ σημαντική απώλεια). Θα το θυμάμαι σαν τη χρονιά που επιβεβαίωσα απόλυτα ότι μετρώντας δίκαια τις δυνάμεις σου, μπορείς να καθορίσεις που το πηγαίνεις χωρίς να επηρεάζεσαι από το πολύ ασταθές περιβάλλον, στο οποίο αναπόφευκτα ζούμε. Θα το θυμάμαι σαν τη χρονιά που μάλλον μεγάλωσα λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Ελπίζω να ακούστηκα αρκετά ώριμος και μυστηριώδης.

 

Σταύρος Διοσκουρίδης:

Μείναμε χωρίς Δούκα.

Οι γάτες ζουν για το παρόν. Δεν αναλογίζονται το παρελθόν δεν περιμένουν κάτι για το μέλλον. Δεν γράφουν ανασκοπήσεις και δεν χάνονται ανάμεσα σε resolutions. Τι θα φάμε, τι θα πιούμε, που θα γουργουρίσουμε και τι θ’ αρπάξει ο κώλος μας. Το νόημα της ζωής το βρίσκεις στ’ απλά αλλά αυτή η απλότητα σημαίνει επίσης ότι δεν έχεις αντιληφθεί την αξία της ζωής.

Ο Τούλης ο μεγάλος, ο Δούκας ο μικρός. Ο πρώτος ανοιχτή καρδιά, φιλικός, στα πόδια σου να κάνει παιχνίδι. Ο δεύτερος ήθελε την ησυχία του μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Τον έπιανες (κυριολεκτικά) μόνο στον ύπνο. Μάλιστα του άρεσε να κοιμάται ανάσκελα. Σαν άνθρωπος. Έντονη διάθεση για επικοινωνίας υπήρχε μόνο όταν πείναγε. Έπαιρνε φόρα και χτύπαγε την πόρτα με δύναμη νιαουρίζοντας σαν μικρό κοριτσάκι που του έχουν πάρει την κούκλα του. Μετά αποσυρόταν σε κάποια ύποπτη γωνία. Του άρεσε πολύ να κοιτάει το δρόμο σαν κάποιος φοβερός επιστάτης.

Οι επιστάτες συνήθως φοβούνται για τη ζωή τους αλλά όχι τους δυνατούς ήχους ή τα κροταλίσματα του αέρα. Ο Δούκας δεν φοβόταν τον κίνδυνο του κενού αλλά δεν άντεχε τους απότομους ήχους ή τις απρόσμενες εμφανίσεις.

Έτσι ένα βράδυ του Ιουλίου μια εξάτμιση τρόμαξε τον «επιστάτη», τον ανάγκασε να χάσει την ισορροπία του και τη ζωή του. Το σπίτι ήταν σαν να έχασε ένα μέλος της οικογένειας, της παρέας. Τον επόμενο καιρό προσπαθήσαμε να παρηγορήσουμε τον φίλο του, τον Τούλη. Αυτός έδειχνε ν’ απολαμβάνει τα χάδια, χωρίς καμιά ιδιαίτερη θλίψη. Είπαμε, τα γατιά ζούνε στο παρόν. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν πρέπει ν’ αφήσουν ίχνη και αυτό το κείμενο είναι η «πατούσα» του Δούκα στη δική σας σκέψη.