Η ποπ είναι pleasure (χωρίς το guilty)

ΓΡΑΦΕΙ:
Laternative

Σοκ: ο Παναγιώτης Μένεγος, εκτός από πειραματική indietronica και χιλιανό krautrock, ακούει και Madonna.

Πριν λίγες μέρες χρησιμοποίησα μια, κάπως περισσότερο από το κανονικό ενθουσιώδη, εισαγωγή για να «πουλήσω» στον αέρα ένα κομμάτι με το οποίο έχω φάει τρομερό κόλλημα τελευταία, το “Apart” του εξαιρετικού Δανού παραγωγού Kasper Bjørke με τα φωνητικά της Sísý Ey.

Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε πρόκειται για μια ξεδιάντροπη synthpopαρία που κινείται σε αυτά τα τόσο γλυκά νοσταλγικά όρια του σάουντρακ ελληνικής βιντεοκασέτας των ‘80s. Υπερέβαλλα, λοιπόν, θέλοντας να τονίσω ότι κοντά στα πειραματικά noise, τα δυσεύρετα remixes και την αέναη επαγρύπνηση για την ανακάλυψη της επόμενης μεγάλης φωνής, χρειάζεται και το ελαφρύ. Και κάπως έτσι, μ’αυτήν την αφορμή, μου ζητήθηκε να στήσω ένα top με τα guilty pleasures μου.

Δέχθηκα. Όμως έχω ένα πρόβλημα. Δεν πιστεύω στα μουσικά guilty pleasures. Ωριμάζοντας ως ακροατής, ξεπερνάς κάθε σύμπλεγμα. Δεν υπάρχει «ένοχη απόλαυση». Ή σ’ αρέσει ή δε σ’ αρέσει. Η κουβέντα τελειώνει εδώ, τα υπόλοιπα τα συζητάς με τον ψυ σου όταν κάνει την ερώτησή «τι μουσική ακούς;».

Πώς είναι δυνατόν να ντρέπεσαι δηλαδή αν σου αρέσουν αυτά τα δύο κομμάτια της Madonna που είναι ο ορισμός της καλοφτιαγμένης μαζικής ποπ (εντάξει, το δεύτερο είναι πιο ενήλικο);

Βασικά, πώς είναι δυνατόν να ντρέπεσαι αν σου αρέσει (και) η pop;  Δε θα τη βάλεις φυσικά  ποτέ στην ίδια συζήτηση με τους A Place To Bury Strangers, ούτε καν με τις άλλες εκφάνσεις της π.χ. το αξεπέραστο ηλεκτρονικό καλούπι των New Order, αλλά δε γίνεται να την αγνοήσεις…

Ρε παιδί μου, μαζί με την “Μπανάνα” και το “Low” θέλω να με κάψουν, όταν έρθει εκείνη η αναπόφυκτη ώρα, αλλά καμιά φορά τρώμε και καμιά τσιχλόφουσκα. Δροσίζει την αναπνοή…

Από την άλλη, μέρες που είναι, υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος. Άλλο το ελαφρύ, άλλο το trash. Εκεί είμαι χούλιγκαν. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται να περνάμε καλά με πράγματα που δε μας αρέσουν, αλλά «είναι so bad that they’re good». Ψυχαχαλυτικό κι αυτό, το κάνουμε για να νιώθουμε σπουδαίοι. Ας πούμε ποτέ δεν κατάλαβα αυτό, το χειρότερο κομμάτι στην ιστορία των χειρότερων κομματιών (μου)…

Αυτά λοιπόν. Guilty pleasures δεν υπάρχουν. Το μοναδικό πράγμα για το οποίο μετανιώνω μουσικά είναι ότι έχω πάει μόνο δύο φορές στα μπουζούκια. Κατά τα άλλα, κρίμα ίσως που δεν έστειλα μια «καθαρή» λίστα μπας και γίνει shareable, viral κτλ. Καμιά φορά πάντα είμαι υπεραναλυτικός. Θα το λύσω με τον δικό μου ψυ. Όταν αποκτήσω.

–Παναγιώτης Μένεγος