Εύα, γιατί έχεις επιλέξει να μην ασχολείσαι με τα social media;

ΓΡΑΦΕΙ:
Εύα Μπουντούρη

Η Εύα Μπουντούρη απέχει από την social media μανία. Επιμέναμε να μάθουμε το γιατί.

Βασικά δεν είναι ακόμα ούτε επιλογή ούτε άρνηση. Είναι περισσότερο αναβολή ενασχόλησης. Απλά και επιφανειακά. Αν όμως υπάρχει διάθεση και χρόνος να το αναλύσουμε, προτείνω να γίνει με την παιχνιδιάρικη αντιστροφή της ερώτησης. Ας εξηγήσει κάποιος στο “ελαφρώς” κολλημένο μου μυαλό -ειλικρινά- τα αίτια της αποδοχής και ας απαντήσει σε μερικά από τα παρακάτω. Μην την σκαπουλάρει όμως… όχι τους προφανείς λόγους. Αυτούς τους καταλαβαίνουμε όλοι. Ας πάμε παραπέρα. Νομίζω οτί αυτό έχει το πραγματικό ενδιαφέρον. Ειδικά τώρα, που έχουν περάσει ήδη αρκετά χρόνια χρήσης τους.

Γιατί έχει κάποιος Facebook; Ποια ανάγκη εξυπηρετεί η ανάρτηση μιας φωτογραφίας από το χθεσινό βράδυ και η κοινοποίηση της σε δεκάδες ανθρώπους; Αφού είναι λάφυρο μιας αξέχαστης στιγμής, γιατί δεν τοποθετείται στον τοίχο του σπιτιού ώστε να θυμίζει επ’αόριστον την καλοπέραση και απλά υπάρχει σε έναν λογαριασμό; Γιατί ικανοποιείται τόσο πολύ κανείς από τα -μερικώς- παραπλανητικά like; Γιατί υπάρχει εμμονή με την πολυπληθή αποδοχή; Πόσο τροφοδοτείται η αυταρέσκεια;

Ο χρήστης, αφού δείχνει να θέλει να “μοιραστεί” με τους φίλους του, γιατί δεν τους καλεί τηλεφωνικά ή φυσικά, να τους μιλήσει και να ζήσει μαζί τους; Γιατί δεν φτάνουν τα τηλέφωνα, τα e-mails, τα μηνύματα και προστίθεται και τέταρτος τρόπος επικοινωνίας στην καθημερινότητα; Τι νόημα έχει ο κοινοποιημένος σχολιασμός και η απάντηση στην απάντηση σε όλες τις φιλοσοφίες και τα αμπελοφάσουλα που αναρτώνται; Προς τί το αίσθημα του coolness με την ανάρτηση της στιγμής και γιατί δεν αρκεί η βίωση της; Πώς γίνεται να δηλώνουμε πάσης φύσεως διάθεση, αποφεύγοντας –τις περισσότερες φορές- την ιδίαν όμμασι θέαση της έκφρασης της από τρίτους;

Γιατί να αναρτά κάποιος το “I want you” και να υποννοεί/δηλώνει πλαγίως την επιθυμία του, επιτρέποντας στους άλλους να υποθέσουν σε ποιον απευθύνεται; (Πάρε τηλέφωνο και πες το. Αν δεν είσαι έτοιμος, κράτα την πληροφορία για τον εαυτό σου και ζήσε αιώνια στην κόσμο του φυγόπονου). Ποια η ηδονή στα παρακολουθητικά βλέφαρα που ρίχνουμε στη ζωή των άλλων;

Γιατί τόσο συχνό “ναι” στην ασφάλεια της απόστασης του γραπτού λόγου; Γιατί “ναι στην σιωπηλή και δειλή επικοινωνία που προσφέρει η επιλογή του; Γιατί δεν αφήνουμε το χρόνο και το πέρασμα του να δείξει ποιους άνθρωπους θέλουμε εποχιακά και ποιους σταθερά, απ ́το να τους έχουμε όλους εκεί; Αφού δεν τους θέλουμε στ’αλήθεια όλους για μάρτυρες, γιατί δεν αφήνουμε τις κλίμακες της οικειότητας να λειτουργήσουν; Γιατί φλερτάρουμε από το σπίτι μας;

Τι εξυπηρετούν τα λευκώματα της ζωής; Στο δημοτικό τα συμπληρώναμε στο τέλος της σχολικής χρονιάς· τώρα σε πραγματικό χρόνο.

Ποιος αγοράζει ακόμα best of; Best of των good, των bad και (ελάχιστα) των medium στιγμών μας…

Υ.Γ. Δεν είναι εξυπνακίστικη προσέγγιση, οπότε ας αποφύγουμε τις αμυντικο/επιθετικές τοποθετήσεις. Είναι πραγματικές απορίες και όχι μομφές σε μορφή ερωτήσεων. Απορίες που ξεπετάγονται από το πίσω μέρος του μυαλού, που κουράζει η πολλή ανάλυση τους και που, προσωπικά, δυσκολεύομαι να αποφύγω κάθε φορά που θέλω να υποκύψω στην δημιουργία λογαριασμού. Συχνά δηλαδή.