Aurora Borealis: ο Μανώλης Οικονόμου γράφει ένα καλοκαιρινό παραμύθι

ΓΡΑΦΕΙ:
Μανώλης Οικονόμου

Ο Μανώλης Οικονόμου αφηγείται την ιστορία του Stan του καπετάνιου και μας ταξιδεύει από το Texas μέχρι την Αλάσκα.

Θύμα του ρόλου του ο Stu Mc Bracken, αυτός που ενσαρκώνει τον Captain Cheebo, το πρόσωπο του λογότυπου μιας σειράς ιχθυοσκευασμάτων, βγήκε ταξίδι με το σκάφος του. Τόσο φτωχές ήταν οι γνώσεις του στο αντικείμενο, ώστε δεν γνώριζε περί ναυτικών ευφημισμών και πίστεψε πως το Aκρωτήριο της Kαλής Eλπίδας είναι πράγματι έτσι. Βυθίστηκε, και από τερτίπι της τύχης διεσώθη μα και απήχθη από σομαλούς πειρατές, που ζητούν 3 εκατομμύρια ευρώ λύτρα από την Packed Seafood Incorporated.

Πολύ πιο αξιόπλοος, ο Stan Peasley γνώριζε ασφαλώς πως ο Ειρηνικός Ωκεανός δεν είναι καθόλου φιλόξενος όπως το όνομά του, μα και αυτόν η τύχη ήταν που τον προστάτευσε από τις ιδιοτροπίες του καιρού και της θάλασσας, όχι η κατάρτιση ούτε η τόλμη. Απείθαρχος από την εφηβεία του, ήταν πρωταθλητής αγώνων με hot rods στο Galveston του Texas, καθώς από τότε ήξερε να προκαλεί τα όρια των μηχανών και τα δικά του. Είχε πάντα ένα ταλέντο να «μιλάει» στους κινητήρες των οχημάτων του με προχωρημένες για τον προϋπολογισμό του μετατροπές και πάντα υπήρχε κάποιο κορίτσι που έβρισκε όλα αυτά ενδιαφέροντα. Μεγαλώνοντας, το ατίθασο και τριπαριστό μυαλό του έσμιξε με την επιστήμη, ενώ το σώμα και η ψυχή του με την Judy Nevins, μια σπάνια γυναίκα, ένα πλάσμα με αντιθέσεις απρόσμενα και αρμονικά συνδυασμένες, ένα κορίτσι που γελούσε τόσο πολύ με αυτά που έκαναν και τον Stan να γελά. Η Judy τον έκανε άλλωστε να εγκαταλείψει χωρίς πολλούς δισταγμούς το “αγριωπό” Texas για την φλώρικη California και το Πανεπιστήμιο του Long Beach, όπου οι προκλήσεις και οι ευκαιρίες για έρευνα είναι μάλλον απογοητευτικά μειωμένες για έναν πυρηνικό φυσικό, σε σχέση με άλλα πιο προσανατολισμένα στο αντικείμενο πανεπιστήμια.

Ο Stan βέβαια πάντα κατάφερνε να βρίσκει ωφέλη και ευτυχία σε όλες τις συνθήκες και η ύπαρξη θάλασσας τον έκανε να καναλιζάρει τον παλιό του δαίμονα με τα αμάξια σε πάθος για την πλεύση. Δεν ήταν ασφαλώς από αυτούς τους σκαφάτους με τα άσπρα ρουχαλάκια και τα αστεία καπέλα, εκείνους που περνούν το χρόνο της ναυτοσύνης προσπαθώντας να βρούνε ποιος φταίει που η άγκυρά τους μπερδεύτηκε με του διπλανού στην μαρίνα, ούτε από εκείνους που πιάνουν μια ακτή με το πλεούμενο για να βλέπουν τηλεόραση ενώ κουνιούνται. Ήταν πάντα ο ευγενής αλητήριος από το Texas, που τώρα απολάμβανε να ανοίγεται στις θαλάσσιες ρότες, όπως ρολλάριζε στα highways με τα πουσαρισμένα του οχήματα. Το απολάμβανε και η Judy, που τον συνόδευε συχνά στις «τσάρκες» του, όπως εκείνο το πραγματικά αξέχαστο καλοκαίρι, όπου ο Ειρηνικός θέλησε να παίξει με τα όρια του σκαριού του Providence, πόσο μάλλον με αυτά των επιβατών του. Πέρα από το ότι δεν έχει ξανανοιώσει τόσο λίγος και αβοήθητος, τον λύγιζε η ευθύνη για την ζωή της αγαπημένης του, που είχε κοκκαλώσει. Η σκανδαλιστική αταραξία του τρίτου μέλους του πληρώματος φαίνεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο. Ο απίστευτος Jeb διατηρούσε ένα εκνευριστικό υπομειδίαμα καθώς βίωνε την κατάσταση, και όταν ο Stan βρήκε το χρόνο και την ψυχραιμία να τον ρωτήσει «πως την έχει δει έτσι» ο διανοούμενος ινδιάνος από την ξεχασμένη γη των λευκών καγκουρώ του εξήγησε πως η λέξη φουρτούνα είναι η ίδια με την λέξη fortune, την τύχη, την περιουσία. «Δεν το πιάνεις; όπου υπάρχει απειλή, υπάρχει ευκαιρία, Stan!» Τα λόγια αυτά θύμησαν στον κωμικοτραγικό καπετάνιο αυτό που είχε πει ο Τεξανός συμπατριώτης του, ο γερομάγκας Willie Nelson: “Thank God, we are not in control”…

Αφέθηκε έτσι, με ένα πρωτόγνωρο μίγμα στωϊκότητας και μοιρολατρείας στα χαστούκια του ωκεανού που τον πήγαν βόρεια, στ’ αλήθεια βόρεια… Στην Αλάσκα, όπου κάποτε αναζητούσαν χρυσό, ο Stan, η Judy, και ο Jeb βρήκαν λύτρωση και αναμφίβολα αρκετό υλικό για να συζητούν σε κάποιες λιγότερο περιπετειώδεις στιγμές.

Σε κάθε αμερικάνικο σπίτι που σέβεται τον εαυτό του, υπάρχει πάντα εκείνο το απομονωμένο δωματιάκι για τα μαστορέματα, και ένας ταξιδιάρης επιστήμονας ασχολείται πλέον με κάτι πιο περίπλοκο από τους κινητήρες για γκάζια. Το Spec – Polar 7, εκτοξεύει, μέσα σε ενεργειακό θύλακο, ιονισμένα σωματίδια στα απώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, και δημιουργεί έτσι στον ουρανό της γενέτειρας του Stan, ένα Βόρειο Σέλας, πολύ πιο θεαματικό και φιλικό προς το περιβάλλον από εκείνα τα σχεδόν ανήθικα πειράματα στο Όσλο το ’58. Γιατί το Σέλας ήταν το κερασάκι στην τούρτα εκείνη την σωτήρια καλοκαιρινή βραδιά στην Αλάσκα, γιατί ο νόστος μας υγραίνει γλυκά, και τα Αρκτικά ταξίδια είναι κάπως κουραστικά.

Φυσικά κάθε ομοιότης με πρόσωπα και γεγονότα είναι απολύτως συμπτωματική, άλλωστε στ’ αλήθεια δεν υπάρχουν λευκά καγκουρώ. Η εταιρία του Captain Cheebo στην αρχή της ιστορίας, αν και έχει έτοιμο σωσία του, αποφάσισε να καταβάλλει τα λύτρα στους σομαλούς πειρατές, για να βγάλει προς τα έξω ένα προφίλ ανθρωπιάς και αφοσοίωσης.

Όπως δημοσιεύθηκε το 2011 στο περιοδικό ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ.