EN LEFKO Music

Baby Guru: το ταξίδι στην Νέα Υόρκη μας σκληραγώγησε

Πέμπτη, 06 Νοέμβριος, 2014
ΓΡΑΦΕΙ: 
Εύη Χουρσανίδη

Ο En Lefko 87.7 στήριξε τους Baby Guru στη συμμετοχή τους σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά φεστιβάλ ανάδειξης νέων καλλιτεχνών στον κόσμο κι εκείνοι επέστρεψαν να μας διηγηθούν την εμπειρία -μια εμπειρία που τους βοήθησε να δεθούν ακόμα περισσότερο.

Στον En Lefko 87.7 αγαπάμε να στηρίζουμε νέους καλλιτέχνες και πόσο μάλλον όταν τους δίνεται η ευκαιρία να παρουσιαστούν και να προωθηθούν στο εξωτερικό. Πέρυσι οι Imam Baildi, ένα συγκρότημα που έχει περάσει από τα 5|25 Live sessions του σταθμού, μας έκαναν περήφανους όταν επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο μεγαλύτερο music conference/φεστιβάλ του κόσμου, το South by Southwest (SXSW) στο Τέξας, και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία να τους στηρίξουμε σε αυτό το ταξίδι. Φέτος, η παράδοση συνεχίστηκε: ο ψυχεδελικός ποπ ήχος του αγαπημένου ελληνικού συγκροτήματος Baby Guru -που έχουν περάσει επίσης από τα 5|25 Live sessions του En Lefko, αλλά και απ’ το φετινό φεστιβάλ του- επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στο CMJ Music Marathon στη Νέα Υόρκη και ο En Lefko 87.7 τους στήριξε καλύπτοντας μέρος των εξόδων του ταξιδιού τους.

Τα δύο live που έδωσαν στο πλαίσιο του event έκλεψαν τις εντυπώσεις, καθώς το MTV Iggy συμπεριέλαβε τους Baby Guru στη λίστα του με τις 5 μουσικές ανακαλύψεις του από το CMJ Music Marathon, επιλέγοντάς τους ανάμεσα σε 1.300 (!) καλλιτέχνες που εμφανίζονται συνολικά. Λίγο αφότου επέστρεψαν στην Αθήνα (και αφού κατάφεραν να ξεπεράσουν το jetlag) τους συναντήσαμε και τους ζητήσαμε για να μας διηγηθούν την εμπειρία τους στον μουσικό μαραθώνιο και τις εντυπώσεις τους από την Αμερική στην οποία -με εξαίρεση τον King Elephant- ταξίδευαν για πρώτη φορά.

Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου

Το CMJ Music Marathon είναι ένας μουσικός μαραθώνιος 4 ημερών, μια σειρά από live δηλαδή που πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία της Νέας Υόρκης. Είναι τεράστιο το event, εμφανίζονται σχεδόν 1.500 μπάντες. Τα πιο πολλά είναι μικρά άγνωστα συγκροτήματα από όλον τον κόσμο, αλλά παίζουν και κάποιοι πιο γνωστοί. (Μία από τις μπάντες που είδαμε για παράδειγμα ήταν η μπάντα της Alison Mosshart, οι The Kills.) Δεν είναι ακριβώς φεστιβάλ με την έννοια ότι η πόλη είναι γεμάτη αφίσες ή ότι βλέπεις παντού μουσικούς και άτομα του industry. Οι συναυλιακοί χώροι είναι διάσπαρτοι σε όλη την πόλη, οι μπάντες ανεβαίνουν, παίζουν μισή με μία ώρα και ο κόσμος μπαίνει λίγο εδώ, λίγο εκεί -σαν να κάνεις μπαρότσαρκα και να πίνεις ένα σφηνάκι σε κάθε μαγαζί.

Βρεθήκαμε εκεί, γιατί μας επέλεξαν μέσω Sonic Bids (μια πλατφόρμα στην οποία μπορείς να φτιάξεις προφίλ της μπάντας σου και να κάνεις αίτηση για να εμφανιστείς κάπου live). Δεν τους επιλέγουν όλους! Μια μπάντα που γνωρίσαμε όσο ήμασταν εκεί, οι J and the 9s, πολύ καλοί, Νεοϋορκέζοι- "σαν πρώιμοι Yeah Yeah Yeahs με glam-rock περικοκλάδες και hardcore απολήξεις Σου άρεσε αυτό ε; Γράψ'το!"- είχαν κάνει αίτηση αλλά δεν έγιναν δεκτοί.

Η Νέα Υόρκη είναι χάος. Με το που πατήσαμε το πόδι μας, είδα το εξώφυλλο μιας εφημερίδας: από τη μια έλεγε: 'Are we ready for Ebola?' κι από την άλλη 'Jihad, the enemy within' και λέω: Αμάν! πού ήρθαμε; Με έκανε να αισθανθώ εντελώς αναλώσιμος." -Prins Obi (Γιώργος Δημάκης) "Α όχι! Εμένα με έκανε να αισθανθώ σαν στο σπίτι μου!" -King Elephant (Γιάννης Καρράς). "Ωραία ήταν... Είναι αλλιώς εκεί η ατμόσφαιρα.  Ακόμα και για έναν καφέ να πας (εμείς πηγαίναμε συνέχεια στο Konditori) ακούς ωραία μουσική." -Sir Kosmiche (Άξιος Ζαφειράκος).

Το πιο εντυπωσιακό ήταν το πόσο αγκαλιάζει την διαφορετικότητα και το εκκεντρικό. Ό,τι και να αντικρύζαμε από ενα σημείο και μετά έπαψε να μας εκπλήσσει: για παράδειγμα ένας τύπος που κυκλοφορούσε με ένα μικροσκοπικό βελούδινο μαξιλαράκι που είχε πάνω ένα ποντικάκι, κατοικίδιο. Ή ένας ηλικιωμένος φαλακρός τύπος -στο μετρό!- με ζαρτιέρες, μια πανάκριβη τσάντα στο χέρι και σκουλαρίκια επειδή... έτσι! Επειδή είσαι στην Νέα Υόρκη και όλα επιτρέπονται.

Συνολικά παίξαμε 4 φορές -δύο φορές στο Manhattan και δύο στο Brooklyn. Μας βοήθησε να κάνουμε επαφές μία Ελληνοαμερικανίδα, η Rachel και, φυσικά, η δισκογραφική μας η Inner Ear και ο En Lefko 87.7, χωρίς την υποστήριξη και ενίσχυση του οποίου, να πούμε πως το ταξίδι δεν θα είχε καν πραγματοποιηθεί.

Όλοι οι χώροι στους οποίους παίξαμε ήταν ευρύχωροι, ωραία διακοσμημένοι -πολύ επαγγελματική κατάσταση και καλοί ηχολήπτες! Θα ήταν φανταστικό να μπορούσαμε να καλέσουμε τον κόσμο που γνωρίσαμε εκεί και να είμαστε γεμάτοι από κάτω, αλλά στην Νέα Υόρκη, φυσικά, μια κουβέντα είναι να πεις στον άλλον: "έλα!" Είναι χαοτικές είναι οι αποστάσεις... Κι εμάς ένα βράδυ μας κάλεσαν σε ένα πάρτυ, αλλά ήταν στην άλλη άκρη της πόλης, δεν καταφέραμε να πάμε ποτέ. Άσε και το άλλο με τους οδηγούς! Έχει που έχει κίνηση, οδηγούν κι εκείνοι σαν παλαβοί -μηχανάκια δεν βλέπεις πουθενά -φοβούνται οι άνθρωποι! Τέλος πάντων, ένα από τα live μας ήταν πολύ πετυχημένο, το καταευχαριστηθήκαμε -ήταν η βραδιά που παίξαμε με τους J and the 9s που σου λέγαμε πριν. Έγινε ένας χαμός εκεί προς το τέλος, ανέβηκαν στη σκηνή κάτι ρασταφάρι τύποι τρομεροί και μια παρέα γυναικών και χόρευαν και τα έδιναν όλα -αυτό ήταν το highlight, σίγουρα.

Είσαι μόνος σου, πάντως. Δηλαδή σε ρίχνουν στον ωκεανό και σου λένε "κολύμπα". Σου λένε "έλα να παίξεις", αλλά δεν είναι βρίσκεις τίποτα έτοιμο. Εσύ πρέπει να βρεις να νοικιάσεις όργανα, να τα μεταφέρεις στο χώρο, να στήσεις, να ξεστήσεις. Μια μέρα παραλίγο να χάσουμε το live, είχαμε πάει να πάρουμε τα όργανα από εκεί που τα είχαμε νοικιάσει κι ήταν πολύ μακριά. Μπήκαμε στο ταξί και κολλήσαμε σε μια διαολεμένη κίνηση -είχε πιάσει φωτιά ή κάτι τέτοιο- βγήκαμε λοιπόν και τα κουβαλήσαμε τελικά στα χέρια, έβρεχε κιόλας! Απελπισία! Αλλά τα καταφέραμε! Ήμασταν στη σκηνή στην ώρα μας και όλα έγιναν όπως έπρεπε.

Το ταξίδι αυτό μας σκληραγώγησε και μας βοήθησε να δεθούμε ακόμα περισσότερο σαν μπάντα. Έχουμε ξαναπαίξει στο εξωτερικό: στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ... Αλλά εκεί ήταν πολύ πιο απλά τα πράγματα. Αυτή τη φορά, μεταξύ άλλων, ήταν και πρόκληση το να επιβιώσουμε -για να το πούμε, έτσι, υπερβολικά- σε μια μεγαλούπολη.

Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ακούσαμε κάποιο νέο συγκρότημα που να μας πάρει το μυαλό. Στην Ελλάδα θεωρώ ότι έχουμε πραγματικά κορυφαίες μπάντες -ειδικά όσον αφορά εκπροσώπους του ψυχεδελικού ήχου. Γνωρίσαμε όμως πολύ κόσμο. Εξάλλου ένας από τους σκοπούς του event είναι να αναμειχθούν οι μπάντες, να γίνουν γνωριμίες, να προκύψουν συνεργασίες... Όλοι ήταν με business cards! Έλεγες: "Είμαι ο Γιάννης, παίζω ντραμς στους Baby Guru" και σου απαντούσε ο άλλος "κι εγώ ντράμερ είμαι, παίζω στους τάδε, πάρε την κάρτα μου!"

Την πιο έντονη μουσική εμπειρία την είχαμε ένα βράδυ που βρεθήκαμε από το πουθενά σε ένα jazz bar στο Soho -μας τράβηξε προς τα εκεί ο ήχος της μουσικής... Κατεβήκαμε τα σκαλιά και με 12 δολάρια είσοδο βρεθήκαμε στο πιο μικροσκοπικό λαιβάδικο που έχουμε πάει ποτέ! Καθίσαμε ακριβώς μπροστά από τη σκηνή, μπορούσαμε σχεδόν να αγγίξουμε τα ντραμς! Τρεις τύποι, κιθάρα, κόντρα μπάσο και ντραμς, καταπληκτικοί. Από εκεί που δεν το περιμέναμε καθόλου!

Άλλα πράγματα που μας έκαναν εντύπωση: το ότι πρέπει να αφήνεις παντού φιλοδώρημα! Και μάλιστα 15%-20%! Το ότι στην Times Square ήταν ένας τύπος που κρατούσε ένα πλακάτ "I need money to buy weed" και όταν πήγαμε να τον τραβήξουμε φωτογραφία, το κατέβασε και ανέβασε στη θέση του ένα άλλο που έλεγε "για φωτογραφία, θα χρειαστεί να πληρώσεις". Το ότι μας πλησίασε ένας τύπος ένα βράδυ και μας ρώτησε "Σε ποια ήπειρο βρισκόμαστε;" Το 35λεπτο psychedelic mantra για τον... "Αλή τον Προφήτη" που έπαιζε στο CD player ενός ταξιτζή που πήραμε -Ινδός ή Πακιστανός πρέπει να ήταν- ΤΙ ήταν αυτό το έπος!

 

Οι Baby Guru εμφανίζονται την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου στο six d.o.g.s., υποσχόμενοι ένα "εκπληκτικό rollercoaster που θα πατά τόσο στο τελευταίο τους άλμπουμ 'Marginalia', όσο και στις καλύτερες στιγμές της υπόλοιπης δισκογραφίας τους.  Στις 18 Νοεμβρίου κυκλοφορεί το πρώτο solo άλμπουμ του Prins Obi, με τίτλο 'Notions', ενώ τους επόμενους μήνες το συγκρότημα θα επικεντρωθεί στην ηχογράφηση του νέου του EP.