Οι παραγωγοί του En Lefko 87.7 διαλέγουν τις αγαπημένες τους μουσικές σκηνές στο σινεμά

ΓΡΑΦΕΙ:
En Lefko 87.7

Με αφορμή το En Lefko Film Festival, η ομάδα του En Lefko 87.7 θυμάται αριστουργηματικά soundtracks που άφησαν εποχή, αγαπημένα τραγούδια που έντυσαν εμβληματικές σκηνές του σινεμά και μουσικές στιγμές που έγραψαν κινηματογραφική ιστορία.

Μανώλης Οικονόμου

“Play Misty For Me” (1971)
Cannonball Adderley – Country Preacher (Live At Monterey Jazz Festival)

Σκανδαλωδώς νέος και ωραίος, ο Clint Eastwood σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία το 1971, τα πάει εξαιρετικά τελειώνοντας νωρίτερα τα γυρίσματα με 50.000 δολάρια λιγότερα από το budget και κάνει ένα έξοχο film για το φαινόμενο του επίμονου και επικίνδυνου stalking. Ως fan της jazz, είχε την έξοχη ιδέα να κάνει γύρισμα στο Monterey Jazz Festival με τη μπάντα του Cannonball Adderley (έχει προηγηθεί ο “δικός” μας Johnny Otis στη σκηνή) να παίζει το “Country Preacher” του οργανίστα Joe Zawinul ο οποίος επίσης εμφανίζεται!…

“Eraserhead” (1977)
Laurel Near – In Heaven (Lady In The Radiator Song)

Βεβαίως, υπάρχουν κάπως πιο ασυνήθιστα stages για ασυνήθιστους performers, από πραγματικά ασυνήθιστες ταινίες. Η σεκάνς αυτή και γενικώς η ταινία με στοίχειωνε χρόνια, μέχρι που κατάφερα να αποκτήσω ένα αντίγραφο, ώστε να την κάνω κάπως πιο “οικεία”. Είναι το “Eraserhead” , η διπλωματική εργασία του David Lynch για να πάρει το πτυχίο του από τη σχολή κινηματογράφου, η πρώτη του ταινία, ένα shock υπεράνω οποιασδήποτε περιγραφής. Το μοναδικό τραγούδι που ακούγεται στην ταινία το τραγουδά μέσα σε ένα καλοριφέρ (!) μια κοπέλα, που μοιάζει με παραμορφωμένη version της Marilyn Monroe, το έχουν διασκευάσει οι Pixies , οι Meteors και οι Devo (σε live αυτοί) and it goes like this:

“Mullholland Dr.” (2001)
Rebekah Del Rio – Llorando

Η εμμονή του David Lynch με τα weird stages επεκτείνεται και σε άλλα έργα του. Στο “Twin Peaks”, το πάτωμα της σκηνής έχει ακριβώς το ίδιο patern με το Eraserhead, και στην κινηματογραφική version έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε έναν συγκλονιστικό Jimmy Scott να τραγουδά το “Sycamore Tree”. Με μικρή διαφορά όμως προτιμώ τη σεκάνς από το “Mullholand Drive” που έχει κάτι πιο υποβλητικό και spooky, και δεν είναι επειδή η Rebekah Del Rio λιποθυμά μετά τη συγκλονιστική της διασκευή στο “Crying” του Roy Orbison, είναι διότι είναι μια καλύτερα στημένη σκηνή από μια συνολικά πιο δυνατή ταινία:

“Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb” (1964)
Vera Lynn – We’ll Meet Again

Μια μοναδική αίσθηση κινηματογραφικής στιλπνότητος, ακρίβειας, καθαρότητος, τελειότητας διέπει αυτή την ταινία, όπως όλες του Stanley Kubrick άλλωστε. Εδώ βέβαια υπάρχει και το στοιχείο του χιούμορ, που αποτρέπει οποιοδήποτε διδακτισμό να παρεισφρήσει, με ένα θέμα που θα “επέτρεπε” τέτοια διολίσθηση, αλλά έχουμε να κάνουμε με Kubrick βεβαίως. Ο cowboy αεροπόρος κάνει τη μεγάλη θυσία στο τέλος, ξεκολλάει την απρόθυμη Ατομική Βόμβα, την καβαλικεύει, και το κλασσικό “μανιτάρι” του ολέθρου επενδύεται ηχητικά με αυτό το τραγούδι:

“The Big Lebowski” (1998)
Kenny Rogers and The First Edition – Just Dropped In (To See What Condition My Condition Was In)

Σε μια ταινία όπου κάθε σεκάνς είναι αξιομνημόνευτη, είναι σεκάνς ανθολογίας και την ξέρουν απ’έξω οι achievers (οι φανατικοί οπαδοί που την έχουν δει απειράριθμες φορές, count me in) υπάρχει και αυτή, όπου πλέον το εικαστικό part είναι τέτοιο που κάνει τον Kenny Rogers να ακούγεται πιο hip από όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Ενδιαφέρον hint: Η έκφραση έκπληξης του Jeff Bridges όταν περνάει κάτω από τα κορίτσια δεν είναι μόνο καλό acting (κάτι στο οποίο ασφαλώς δεν έχει κανένα πρόβλημα ο Jeff), αλλά υπάρχει και το…real thing, αφού οι αδελφοί Cohen είχαν φροντίσει να μην φορούν εσώρουχα οι κοπέλες. So, he just drops in:

Kafka 

“Easter Parade” (1948)
Fred Astaire – Drum Crazy

Πρέπει να ήμουν στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, όταν ολόκληρη η αισθητική μου και ενδεχομένως ο συναισθηματικός μου κόσμος σημαδεύτηκε ανεπανόρθωτα από τον μετρονόμο στα πόδια και την ευγένεια στη φυσιογνωμία ενός ανθρώπου.

“What’s New Pussycat?” (1965)
Manfred Mann – My Little Red Book

Ανεπανάληπτη σκηνή με τον Peter O’ Toole να δίνει τα ρέστα του (μου) χορεύοντας το σπουδαίο κομμάτι του Burt Bacharach και τον ψυχαναλυτή ή μήπως ψυχασθενή… Dr. Fritz Fassbender (Peter Sellers) να κατασκοπεύει τα δρώμενα στην πίστα μέσα από τα μάυρα γυαλιά και το περουκίνι του σε στυλ Louise Brooks, αλλά λίγο πιο μακρύτριχο…

“Dead Man” (1995)
Neil Young – Dead Man Theme

Έχω δει αυτή την ταινία πάνω από 10 φορές.

“Blade Runner” (19812)
Vangelis – Blade Runner End Titles

Γαμώτο/και τον ευχαριστώ για όλα.

“All Eyez On Me: The Untold Story of Tupac Shakur” (2017)
Tupac Shakur

Η ταινία θα βγει στις αίθουσες 16 Ιουνίου 2017. Γιατί τότε θα έκλεινε τα 46 του χρόνια. Γιατί ο θάνατος του ήταν το πρώτο πράγμα που έμαθα οταν πάτησα το πόδι μου νύχτα στο JFK της Νεας Υόρκης, στις 13 Σεπτεμβρίου του 1996.

+

“Bluebeard” (1972)
Ennio Morricone – Bluebeard Opening Credits

Σχεδόν όλα του τα θέματα, εκτός συναγωνισμού, λίστας, μετρήσεων κλπ

Σταύρος Διοσκουρίδης

“Babel” (2006)
Gustavo Santaolalla – Endless Flight

“8½” (1963)
Nino Rota – 8½ Theme

“In The Mood For Love” (2000)
 Shigeru Umebayashi – Yumeji’s theme

“Waltz With Bassir” (2008)
Max Richter – Haunted Ocean

“America America” (1963)
Μάνος Χατζιδάκις – The Dance of Vartan

Παναγιώτης Μένεγος

“Trainspotting” (1996)
Iggy Pop – Lust for Life

Η ταινία που, μεταξύ άλλων, ξεπεράσαμε -όπως ο Ρέντον- τον Iggy για τα clubs. Η σκηνή που δεθήκαμε με τον Iggy για πάντα.

“Apocalyse Now!” (1979)
Richard Wagner, Ride of the Valkyries

Μόνο στην πιο ποιητικη αντιπολεμική ταινία όλων των εποχών, η φρίκη του πολέμου θα αποδιδόταν σαν video clip των Βαλκυριών του Βάγκνερ.

“Mean Streets” (1973)
Ronettes – Be My Baby

Ο Σκορσέζε αλλάζει για πάντα τη χρήση της μουσικής στο σινεμά, κάνοντάς την τόσο οργανική στην εναρκτήρια σκηνή του καθοριστικού Mean Streets.

“The Hunger” (1983)
Bauhaus – Bella Lugosi’s Dead

Η κορυφαία εναρκτήρια σκηνή όλων των εποχών.

“Lost In Translation” (2003)
The Jesus and Mary Chain – Just Like Honey

Τότε δεν το καταλαβαίναμε… αλλά τελικά αυτή η σκηνή, αυτό το μυστικό ψιθύρισμα στο αυτί, αυτό το ρομάντσο που ποτέ δεν ευοδώθηκε κι αυτό το τραγούδι με τους τίτλους να πέφτουν ήταν τα συστατικά μιας ταινίας που μάλλον περιέγραψε καλύτερα από κάθε άλλη την αμηχανία/αμηχανία με την οποία ερωτευόταν η τελευταία γενιά πριν τα σόσιαλ μίντια.

Σάκης Τσιτομενέας

“Groundhog Day” (1993)
Sonny & Cher – I got you babe

“Ghost” (1990)
Righteous Brothers – Unchained Melody

Αs cheesy as it gets!

“Wild At Heart” (1990)
Nicolas Cage – Love Me

“The Cable Guy” (1996)
Jim Carrey – Somebody to love

“Young Frankenstein” (1974) 
Gene Wilder – Puttin’ on the Ritz

Νίκος Δρογώσης

“Flashbacks Of A Fool” (2008)
Roxy Music – If There Is something

“Donnie Darko” (2001)
Gary Jules & Michael Andrews – Mad World

“Lost In Translation” (2003)
Bill Murray – More Than This

“The Man From U.N.C.L.E” (2015)
Peppino Gagliardi – Che Vuole Questa Musica Stasera

“The Big Store” (1941)
Virginia O’Brien – Rockabye Baby Lullaby

Σπύρος Παγιατάκης

“The Hunger (“1983)
Léo Delibes – Lakme

O Tony Scott σκηνοθετεί την Catherine Deneuve τον David Bowie και τη Susan Sarandon σε μια ταινία με ένα ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε δύο βρυκόλακες και μια γεροντολόγο. Η Catherine Deneuve ξελογιάζει τη Susane Sarandon παίζοντάς της στο πιάνο το Lakme του Leo Delibe, πριν καταλήξουν στο κρεβάτι για πρώτη φορά. Εξαιρετικό soundtrack που περιλαμβάνει από Bach μέχρι και Bauhaus.

“Control” (2007)
Joy Division – Disorder

Μια βιογραφική ταινία για τους Joy division και τον Ian Curtis. H σκηνή που ο Ian Curtis προσπαθεί να ανέβει στη σκηνή για να τραγουδήσει το Disorder. “Where’s my 20 quid?  -In my fuck off pocket”!

“Pulp Fiction” (1994)
Chuck Berry – You Never Can Tell

Μια από τις πιο κλασικές μουσικές σκηνές από ταινία του Tarantino και ταυτόχρονα μια από τις πιο χαρακτηρηστικές των 90s! Chuck Berry, Uma Thurman και John Travolta!

“My Best Friend’s Wedding” (1997)
Say A Little Prayer

Και κάπως έτσι το “I Say A Little Prayer” άλλαξε για πάντα!

“Wayne’s World” (1992)
Queen – Bohemian’s Rhapsody

Αν δεν έχετε ακούσει αυτό το τραγούδι με φίλους στο αυτοκίνητο δεν ξέρετε τι θα πει σωστή rock ερμηνεία!

Νιόβη Βουδούρη

“Medianeras” (2011)
Daniel Johnston – True Love Will Find You In The End

Η πιο φανταστική σκηνή, με το πιο γλυκό τραγούδι, του πιο ιδιαίτερου indie μουσικού, ήρθε από την Αργεντινή το καλοκαίρι του 2011 και ανθίσανε οι μεσοτοιχίες των θερινών σινεμά.

“Cruel Intentions” (1999)
The Verve – Bittersweet Symphony

Ο ορισμός των 90s και η πιο κουλ και μη ενοχλητική μοντέρνα διασκευή κλασικού έργου για τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» του Laclos.

“The Life Aquatic With Steve Zissou” (2004)
David Bowie – Life on Mars

Από τις ωραιότερες tribute διασκευές, αυτές του Seu Jorge στον Bowie. Όλα τα κομμάτια, βασικά. Ευχαριστούμε, Wes Anderson.

“Ghost Dog, The Way of the Samurai” (1999)
RZA – Flying Birds

Ο Jarmusch δεν έχει αστοχήσει ποτέ σε μουσική ταινίας του, και εδώ ο leader των Wu-Tang Clan έφτιαξε κάτι που έπαιζε ολόκληρο για μήνες στο CD player και εσύ σκεφτόσουν περιστέρια σε ταράτσες και σαμουράι να τα γητεύουν.

“Amelie” (2001)
Yann Tiersen – Amelie OST

Δεν υπάρχει βίντεο στο YouTube, αλλά με το ξεκίνημα του Βαλς της Αμελί αυτόματα παίζει η ταινία στο μυαλό, με την Αμελί Πουλέν που λιώνει σαν παγωτό, που στέλνει καρτ ποστάλ με νάνους κήπου να γυρίζουν τον κόσμο, που βγάζει την κεραία της τηλεόρασης κάθε φορά που μπαίνει γκολ, που μπαίνει κρυφά στο σπίτι του γείτονα και βάζει μικρότερο μέγεθος παντόφλες δίπλα στο κρεβάτι του, και που γυρίζει στην κινηματογραφική αίθουσα να δει τον κόσμο πίσω της που παρακολουθεί ταινία.

Εύη Χουρσανίδη

“Fight Club” (1999)
Pixies – Where Is My Mind

Η σεναριακή ανατροπή που σημάδεψε το τέλος των 90s ολοκληρώνεται με ένα μπαμ (και για τους παρατηρητικούς με μία σόκιν εικόνα που δεν διαρκεί παρά μερικά δέκατα του δευτερολέπτου). Η εισαγωγή του “Where Is My Mind?” δίνει το σύνθημα κι η πόλη καταρρέει σε χίλια κομμάτια. “You met me at a very strange time of my life”.

“Garden State” (2004)
Zero 7 – In The Waiting Line

Πριν ο όρος “hipster” αποκτήσει με το ζόρι την αρνητική χροιά που έχει σήμερα, στα early 00s ήταν ΟΚ ο Zach Braff να απολαμβάνει το πρώτο του τριπάρισμα με ecstasy καθισμένος σε έναν παλιομοδίτικο καναπέ με καρό ριχτάρι, και να ντύνει την slo-mo / fast-forward σκηνή με την ερωτεύσιμη trip hop των Zero 7.

“Mommy” (2014)
Oasis – Wonderwall

Το “προβληματικό παιδί” της ιστορίας καταφέρνει να επικοινωνεί με τον εαυτό του, τους γύρω του και το περιβάλλον του. Βάζει μπροστά τα χέρια του, ανοίγει διάπλατα το ασφυκτικό τετράγωνο πλαίσιο της ταινίας και αισιοδοξία πλημμυρίζει την οθόνη.

“The Piano” (1993)
Michael Nyman The Heart Asks Pleasure First

Όταν τα λόγια δεν βγαίνουν (η πιανίστρια της ταινίας είναι μουγκή), μια μελωδία αξίζει όσο χίλιες λέξεις.

“Snatch” (2000)
Massive Attack – Angel

Πώς να συγκινήσετε το γυναικείο κοινό με μια ταινία γεμάτη τεστοστερόνη: βάλτε τον Brad Pitt να οδύρεται μπροστά στο τροχόσπιτο της μάνας του που έχει τυλιχτεί στις φλόγες (με εκείνη μέσα), και τη στιγμή που ακούγεται το “love you love you love you love you love you love you love you” πείτε στην κάμερα να κάνει κοντινό.

 

1ο En Lefko Film Festival
26 Απριλίου – 3 Μαΐου 2017

http://elff.gr
En Lefko Film Festival Facebook
En Lefko Film Festival Instagram