Οι Laternative διαφωνούν: Το ‘Fight Club’ είναι εμβληματικό ή υπερεκτιμημένο;

ΓΡΑΦΕΙ:
Νιόβη Βουδούρη

Με αφορμή την έξοδο της νέας ταινίας του David Fincher “Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε” στις κινηματογραφικές αίθουσες, οι Laternative σπάνε τον πρώτο κανόνα του ‘Fight Club’ και… μιλούν για το ‘Fight Club’. Πάρτε θέση.

Το να είσαι 16 ετών, όπως ο Σταύρος το 1999, να είδες το ‘Fight Club’ «σε ένα σινεμά δίπλα σου» και να μην αισθάνθηκες ότι μπορεί και να είναι η ταινία της γενιάς σου, να μην ένιωσες το αίμα σου να βράζει ενώ τα μέλη της υπόγειας λέσχης διαμελίζουν τα κομφορμιστικά πρότυπα, να μην ανατρίχιασες όταν οι πρώτες νότες του “Where Is My Mind?” βάζουν φωτιά στα κτίρια και καταστρέφουν (για λίγο; για πάντα;) τον κόσμο, σημαίνει ότι βιαζόσουν πολύ να μεγαλώσεις (ή ότι γεννήθηκες normcore, συγχαρητήρια).

Το να είναι 2014, να είσαι 31 και να βγαίνει η καινούρια του Fincher στις αίθουσες κι εσύ, παρά τις μυθικές διαστάσεις που έχει λάβει το φιλμ να το αρνείσαι ακόμα, εφευρίσκοντας θεωρίες συνωμοσίας «ότι στο επέβαλλαν οι Μένεγοι της κουβέντας περί ποπ κουλτούρας», σημαίνει ότι είσαι σε καλό δρόμο -σε δέκα χρόνια μπορεί να πουλάς βιβλία για ελοχίμ και νεφελίμ σε περιφερειακά κανάλια και γιατί όχι σε δεκαπέντε να είσαι βουλευτής και υπουργός.

Καλή σταδιοδρομία εύχομαι, αλλά ό,τι και να λες το ‘Fight Club’ μπορεί να μην είναι «η καλύτερη ταινία του Fincher» (συμφωνώ), αλλά είναι το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» της γενιάς που πρόλαβε κινητό με πορτάκι.

–Παναγιώτης Μένεγος

Ο Παναγιώτης μας το 1999 είναι 18 ετών. Ένας οργισμένος γαλανομάτης νέος (με ράστα πιθανότατα που η μητέρα του προσπαθούσε να κόψει στον ύπνο του την ώρα που έβλεπε αγώνες μπάσκετ) που θέλει με τη γροθιά του ν’αλλάξει τον άδικο τούτο κόσμο. Bill Clinton, παγκοσμιοποίηση, πολυεθνικές παντού και μια Ελλάδα στα χρηματιστήρια. Η τέχνη πάλλεται στους ρυθμούς του πλανητικού οικονομικού συστήματος.

Ο Palahniuk φρικάρει το 1996 με το γεγονός ότι το πέταγμα μιας πεταλούδας στο Μανχάταν μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας στην Καμπότζη και γράφει το έργο που θα τον καθιερώσει. Ο Fincher το αγκαλιάζει και βγάζει μια ταινία που τινάζει στον αέρα τους συμβολισμούς. Όλα αυτά τότε που ο Παναγιώτης μας έπιανε την πέτρα και την έστυβε.

Τώρα, μετά από δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, όλα αυτά μοιάζουν απλοϊκά παραμυθάκια για παιδιά που ονειρεύονται οργασμούς και λεφτά αλλά μέχρι να τα καταφέρουν προσπαθούν να τα τιθασεύσουν όλα αυτά μέσα σε μια επαναστατική οργή. Όλα αυτά για λίγο. Μετά ήρθε το 2001, οι Πύργοι έπεσαν και είδαμε τον κόσμο αλλιώς. Ο Φίντσερ σκηνοθετεί το τώρα με τα εργαλεία του και από το 1999 έχουν γίνει τόσα που το ‘Fight Club’ είναι μια καλογυρισμένη ταινία που δεν λέει πια τίποτε.

–Σταύρος Διοσκουρίδης