13 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου

Σήμερα Τρίτη 13 Φεβρουαρίου γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ραδιοφώνου, όπως αυτή καθιερώθηκε με απόφαση της UNESCO, από το 2011, έπειτα από πρόταση της Ισπανικής Ακαδημίας Ραδιοφώνου. Η ημερομηνία της 13ης Φεβρουαρίου επελέγη καθώς τη 13η Φεβρουαρίου του 1946 πρωτολειτούργησε το ραδιόφωνο του ΟΗΕ.

Σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Ραδιοφώνου είναι ο εορτασμός του ραδιοφώνου ως Μέσου Μαζικής Επικοινωνίας, η βελτίωση της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των ραδιοφωνικών οργανισμών και η ενθάρρυνση των μεγάλων διεθνών δικτύων, όσο και των τοπικών ραδιοφώνων, να προωθήσουν την πρόσβαση στην πληροφόρηση και την ελευθερία της έκφρασης στα ερτζιανά.

Εμείς για να τιμήσουμε με τον δικό μας En Lefko τρόπο αυτή τη σημαντική γιορτή, αποφασίσαμε να κάνουμε μια βουτιά στις αναμνήσεις μας και να θυμηθούμε το πρώτο κομμάτι που παίξαμε στο ραδιόφωνο, στην πρώτη μας ever ραδιοφωνική εκπομπή…

Μανώλης Οικονόμου
Ήταν καλοκαίρι του 1998 όταν ο En Lefko, πνευματικό τέκνο του Κώστα Καββαθά εξέπεμψε  για πρώτη φορά στα FM. Ανάμεσα σε αγαπημένους καλλιτέχνες όπως Isaac Hayes, Bobby Bland,  T- Bone  Walker, Little Willie John, O ‘Jays, Rolling Stones,  Bobby Womack, και τόσους άλλους, μου έχει εντυπωθεί έντονα αυτό του Baby Huey, ως ένα track που έχει σημαδέψει τις πρώτες μου εκπομπές.

Σάκης Τσιτομενέας
Μπορεί να μην είναι το πρώτο τραγούδι που έπαιξα στο ραδιόφωνο, είναι όμως το τραγούδι που είχα ως σήμα -τραγούδι έναρξης- στις πρώτες μου εκπομπές. Και μάλιστα κάθε φορά το έπαιζα από 45άρι βινύλιο (γι΄αυτό και έχει λιώσει, σχεδόν, τώρα πια). Ένα instrumental funk των Commodores, απ’ το ομότιτλο πρώτο άλμπουμ της καριέρας τους, το 1974. Ακόμα και τώρα, όποτε το ακούω, μου έρχεται να βγω να πω καλησπέρα, σ’ εκείνο το σημείο του κομματιού που πάντα άνοιγα μικρόφωνο για την πρώτη ατάκα.

Laternative
Σταύρος Διοσκουρίδης
Υπήρχε τόσο άγχος που με το που τελείωσε το Riot Radio δεν ήξερα που βρισκόμουν, ποιον είχα απέναντι μου και πως με λένε βασικά. Χειρότερα και από την πρώτη φορά σεξ. Μετά μαθαίνεις όμως παρά το γεγονός ότι κάθε φορά που το ακούω στην αρχή της εκπομπής θυμάμαι πάντα εκείνες τις στιγμές και κοκαλώνω για λίγο.

Παναγιώτης Μένεγος
Το είχαμε επιλέξει ως σήμα γιατί πιστεύαμε ότι θα ήταν ενδεικτικό της διάθεσης με την οποία θα κάναμε τα πρώτα μας βήματα. Δέκα χρόνια μετά είμαστε λίγο πιο ήρεμοι, I guess, αλλά αυτό το ριφάκι από αυτά τα “μπάσταρδα” των Clash από το Λίβερπουλ (που στο μεταξύ το διέλυσαν σχετικά γρήγορα) παραμένει κολληματικό, Πού να ξέραμε ότι θα ερχόταν η μέρα που θα έπαιζε στις 7 το πρωί…

Σπύρος Παγιατάκης
Είναι 4 Μαρτίου του 1989, απόγευμα Σαββάτου και κάνω την πρώτη μου εκπομπή παρέα με ένα φίλο και μια φίλη σε έναν ερασιτεχνικό σταθμό. Πρώτο κομμάτι ήταν κανονισμένο να μπει κάποιο που είχαμε επιλέξει ως σήμα της εκπομπής. Δεν θυμάμαι τι έγινε εκείνη τη στιγμή αλλά πάτησα κατά λάθος ένα κουμπί και για λίγα δευτερόλεπτα έπαιξε ένα κομμάτι που είχαμε ετοιμάσει για ασφάλεια. Ο ηχολήπτης έκανε τα μαγικά του και στον αέρα βγήκε το σήμα μας.

Είναι Δευτέρα 16 Οκτωβρίου του 1989, 1 μ.μ. και κάνω την πρώτη μου εκπομπή σε ιδιωτικό σταθμό. Επίσημα από εκείνη την ώρα το ραδιόφωνο έγινε το επάγγελμά μου. Έτσι αποφάσισα ότι το πρώτο κομμάτι που θα έπαιζε έπρεπε να είναι εκείνο που την προηγούμενη φορά μπήκε κατά λάθος και κόπηκε. Το Dream Attack των New Order ήταν οι πρώτες νότες της επαγγελματικής μου ζωής! Τώρα που το γράφω αυτό συγκινήθηκα λίγο…

Εύα Θεοτοκάτου
Καλοκαίρι προς τρίτη Λυκείου. Ένας τοπικός δημοτικός ραδιοφωνικός σταθμός μου έδωσε την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή. Κάθε Σάββατο και Κυριακή 9-12 το πρωί. Έχασα Διακοπές και ίσως και την σχολή πρώτης επιλογής μου στις πανελλήνιες από τον ενθουσιασμό μου γι αυτή την εκπομπή. Το πρώτο κομμάτι που έπαιξα ποτέ ήταν του mike Oldfield  το platinum και μάλιστα το είχα κάνει σήμα της εκπομπής που της είχα δώσει τον τίτλο ‘ήρωες βινυλίου’.  Έπαιζα με βινύλια και με cd. Θυμάμαι ότι ζούσα γι αυτές τις τρεις ώρες και όταν έμπαινα στο στούντιο ήμουν απλώς ευτυχισμένη. Ξεκίναγε το κομμάτι σήμα και στο μυαλό μου χαρτογραφούσα όλη την εκπομπή. Άνοιγα μικρόφωνο και μιλούσα σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. Άγνοια κινδύνου μάλλον το λένε αυτό. Ποιος να μου το λέγε ότι θα γινόταν το κυρίως επάγγελμα μου…

Γιώργος Μπακαλάκος (ΝΤΕΙΒΙΝΤ)
Με πολύ σεβασμό και ξέροντας που πάω να παίξω (μπλέξω), μεταξύ της Κλαούντιας και του Μανώλη, ξεκίνησα την πρώτη εκπομπή τον Σεπτέμβριο του 2012 τρέμοντας στη φωνή και τα χέρια με αυτό:

Εύα Μπουντούρη
‘Ενα από τα πρώτα κομμάτια που έπαιξα ποτέ στην εκπομπή, αν όχι το πρώτο, ήταν το Cravin, με τα αιθέρια, ψιλομασημένα φωνητικά του Ιάπωνα Joi. Καθότι φοβερή και παθιασμένη φαν της soulful house τότε, δεν θα μπορούσα παρά να επιλέξω remix του Joe Claussel! Μάλιστα το συγκεκριμένο ep με τα 5 rmx είχε κυκλοφορήσει σε μόλις 500 αντίτυπα και ήμουν απόλυτα περήφανη που κατείχα το ένα εξ αυτών. Αυτό συνέβη στη Λάρισα, οπου και ήμουν φοιτήτρια. Ωραίες στιγμές!

Νίκος Δρογώσης
Φεβρουάριος του 2005 ξεκινάω τις μεταμεσονύκτιες εκπομπές, οι οποίες θα αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου μέχρι σήμερα. Αυτές τις μικρές ώρες που πλησιάζουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας ή τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας, που παίρνουμε αποφάσεις, που δίνουμε υποσχέσεις, που ονειρευόμαστε. Μέσα σε ένα ambient περιβάλλον, η φωνή του Μάνου Χατζιδάκι είναι το πρώτο play που πάτησα στα fm.